งเช่นกัน”
เด็กสาวยักไหล่ “พวกเขาถามมาก็บอกพวกเขาไปเถอะเจ้าค่ะ นี่ไม่ใช่ความลับอะไรอยู่แล้ว ไม่ช้าก็เร็วทุกคนก็ต้องรู้ แต่หากพวกเขาอยากปลูกเกรงว่าจะไม่ใช่เรื่องง่าย อันดับแรกต้องจัดหาเมล็ดพันธุ์สมุนไพรมาให้ได้ก่อน นี่ไม่ใช่เมล็ดพันธุ์ผักทั่วๆ ไปที่จะหาซื้อได้ตามท้องถนนเสียกำใหญ่ เมล็ดพันธุ์ของข้าพวกนี้ล้วนเป็นพี่ใหญ่เฉินหามาให้จากเมืองหลวงด้วยซ้ำไป”
“อีกอย่าง คนที่ไม่คุ้นชินกับศาสตร์ของสมุนไพรลงมือปลูกสมุนไพร ล้อกันเล่นกระมัง แล้วใครจะกล้าซื้อสมุนไพรของพวกเขากัน”
หูจ่างหลินเข้าใจกระจ่างแจ้งทันที เขายิ้มกว้าง “เจ้าพูดมีเหตุผล เช่นนั้นข้าจะตอบพวกเขาไปเช่นนี้”
ทั้งสามคนขึ้นไปนั่งบนรถม้า แล้วบังคับรถกลับไปที่หมู่บ้าน เพิ่งเข้าหมู่บ้านไปได้ไม่ทันไรก็เห็นคนมากมายมุงอยู่นอกรั้วบ้านสกุลไป๋ เอะอะเสียงดังทีเดียว
หูจ่างหลินกวาดสายตามองจากในหน้าต่างบานเล็ก เขาแค่นหัวเราะกล่าวว่า “คนสกุลไป๋พวกนี้ อยู่อย่างสงบสักวันไม่เป็นเลยจริงๆ กลายเป็นที่สนใจของคนทั้งหมู่บ้านไปแล้ว”
หลิวซื่อและจางซื่อกำลังวิวาทกันอยู่ในลานบ้าน ทั้งสองฝ่ายต่างก็ทึ้งเรือนผมของกันและกัน ไม่มีใครยอมปล่อยมือ
หญิงชราลำเอียงช่วยแต่หลิวซื่อ ปากแม้จะต่อว่าอยู่ตลอด แต่จนแล้วจนเล่าก็มีแต่ชื่อของจางซื่อ เจ้ารองเป็นบุรุษ จะลงมือคงไม่เหมาะสม ได้แต่คอยไกล่เกลี่ยอยู่ข้างๆ ด้วยความร้อนใจ ทว่าน่าเสียดายนักที่ไม่มีใครฟังเขาพูดเลย
ไป๋เจินจูขดตัว
