วก็คงไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง เมื่อก่อนนางไม่เคยคาดคิดเลยเช่นกัน ว่าเจ้ารองจะเปลี่ยนไปได้มากขนาดนี้ ทั้งยังเปลี่ยนไปรวดเร็วนัก นี่เพิ่งจะผ่านไปไม่นานเท่านั้น เขาก็หาเงินมาจุนเจือที่บ้านได้แล้ว ทว่าเมื่อหันกลับมามองบ้านใหญ่ หนทางข้างหน้ามีแต่ความมืดมน เสี่ยวเฟิงไม่มีเงินเรียนหนังสือแล้ว ในบ้านก็เรียกได้ว่าถังแตกอย่างสมบูรณ์ อยากจะไปยืมเงินเพื่อเอาชีวิตรอดไปได้ก็คงไม่มีหวัง หลานชายคนโตใจเสาะ ขี้กลัว ทั้งยังขี้เกียจ ส่วนหลานชายคนเล็กเรียนหนังสือตั้งแต่เด็กจนทำอะไรไม่เป็น ยิ่งหวังพึ่งพาไม่ได้
“การแยกบ้านในตอนนั้นเป็นพวกเจ้าที่บีบบังคับข้า ข้าไม่นับ และข้าไม่ยอมรับด้วย” หญิงชรานั่งจุ้มปุ๊กลงบนพื้น แค่นหัวเราะกล่าวว่า “ข้าเป็นแม่ของเขา เป็นคนให้กำเนิดเขามา จนถึงตอนนี้แล้วข้ายังไม่ได้กินข้าวที่เขาหามาได้เลยสักคำ แต่เขาเองกลับนำเงินไปมอบให้คนอื่นไปทั่ว ทำเช่นนี้ได้อย่างไรกัน”
หัวหน้าหมู่บ้านเห็นนางยังคงดื้อด้าน ในใจรู้สึกจนใจยิ่งนัก หญิงชราผู้นี้ทำอะไรไม่เป็นสักอย่าง ขี้เกียจจนเสียเวลาทั้งชีวิตไปแล้ว
