น่” หัวหน้าหมู่บ้านแค่นหัวเราะ
ฝ่ายหญิงชราโบกมือบ้าง “อย่าเพิ่งพูดเรื่องนี้เลย พูดเรื่องเจ้ารองดีกว่า เขาหาเงินมาได้ แทนที่จะรู้จักกตัญญูมอบให้คนเป็นแม่อย่างข้า แต่กลับนำไปให้สกุลจาง เจ้าว่าบนโลกใบนี้มีหลักการเช่นนี้ที่ไหนกัน”
หลิวซื่อฟังแล้วก็พูดต่อทันควัน “นั่นน่ะสิ บนโลกใบนี้มีหลักการเช่นนี้ที่ไหนกัน หาเงินมาได้แล้วไม่ให้ที่บ้าน แต่กลับนำไปให้คนอื่น พวกเขาถูกผีเข้าสิงหรือไรกัน” นางพูดพลางมองตาขวางใส่จางซื่อ
เจ้ารองทนฟังต่อไปอีกไม่ไหว จึงก้าวขึ้นมาโต้เถียง “ท่านหัวหน้าหมู่บ้าน ท่านอย่าฟังพวกนางพูดมั่วเลยขอรับ หลายวันมานี้พวกข้าช่วยจื่อยาโถวพลิกหน้าดินและลงเมล็ดพันธุ์ ได้เงินมาจำนวนหนึ่งจริงๆ ทว่าภรรยาของน้องรองสกุลจางป่วยพอดี น้องรองใช้เงินที่มีอยู่รักษานางไปจนหมดแล้ว พวกข้ากับพวกเขานับเป็นครอบครัวเดียวกัน ยามที่พวกข้าลำบาก พวกเขาก็เคยช่วยพวกข้าไว้เช่นกัน วันนี้พวกเขาพบความลำบากบ้าง แล้วพวกข้าจะยืนมองอยู่เฉยๆ ได้หรือ นี่ไม่ใช่ความคิดของซูเหมยเพียงคนเดียว เพราะข้าเองก็คิดเช่นเดียวกันกับนาง”
หัวหน้าหมู่บ้านได้ยินแล้วก็พยักหน้า กล่าวในใจว่าหลังจากเจ้ารองแยกบ้านกับบ้านใหญ่แล้ว นับวันเขายิ่งเปลี่ยนไปเป็นคนละคน เปลี่ยนไปในทิศทางที่ดีขึ้นจริงๆ
นี่เป็นเหตุผลหลักที่หญิงชราไม่พอใจ นางรู้สึกเสียดายนัก เสียดายที่ปล่อยให้บุตรชายคนรองแยกบ้านไป วันนี้ขาของเจ้าใหญ่ยังไม่หายดี แต่ถึงแม้จะหายดีแล้
