่หรือไม่” จางซื่อแค่นหัวเราะ
……….
ตอนที่ 456 ไม่นับการแยกบ้าน (1)
เมื่อหญิงชราได้ยินดังนั้น สติของนางพลันขาดผึง ชี้หลิวซื่อพลางถามว่า “วันก่อนข้าวที่เหลืออยู่ในบ้านหายไป เจ้าบอกว่าเป็นเจ้ารองนำไปเพราะครั้งก่อนเจ้าขโมยข้าวของพวกเขามา ที่แท้เจ้านำไปให้คนสกุลหลิวหรือนี่”
หลิวซื่อรีบโบกมือ “ไม่ใช่นะเจ้าคะ ท่านแม่ ท่านอย่าไปฟังนางพูดเพ้อเจ้อ ข้าเคยนำข้าวของไปให้บ้านแม่ตั้งแต่เมื่อใด”
“ไม่ใช่หรอกหรือ เช่นนั้นข้าให้เจ้ารองไปถามบ้านแม่ของเจ้าดูดีหรือไม่ พวกเราพูดตรงๆ กันต่อหน้า ดูสิว่าใครกันแน่ที่พูดโกหก” จางซื่อกล่าว
ทันทีที่หลิวซื่อยินวาจาของอีกฝ่าย สีหน้าของนางก็ลนลานขึ้นเรื่อยๆ “ข้าบอกว่าไม่ใช่ก็ไม่ใช่สิ ยังจำเป็นต้องถามใครอื่นอีกหรือไร เจ้าช่างน่าไม่อายนัก”
หัวหน้าหมู่บ้านปวดหัวตึบๆ เขากล่าวอย่างไม่สบอารมณ์ว่า “เอาล่ะ ก็ไม่เห็นจะเป็นเรื่องใหญ่อะไร ไยต้องวิวาทเสียงดังจนไก่ตื่น สุนัขเตลิดเช่นนี้ด้วย พวกเจ้าลองเบิกตาดูหน่อยสิ ว่าทั้งหมู่บ้านหวงถัวของพวกเรามีครอบครัวใดเหมือนพวกเจ้าบ้าง”
หญิงชราหน้าง้ำในทันใด “หัวหน้าหมู่บ้าน พวกข้ามีชีวิตเช่นนี้ต่อไปไม่ไหวแล้วจริงๆ ถึงได้ต้องทะเลาะกันเช่นนี้อย่างไรเล่า หากใช้ชีวิตเช่นนี้ต่อไป อย่างไรวันข้างหน้าก็ต้องเกิดเหตุการณ์เช่นนี้อยู่ดี”
“คนอื่นยังใช้ชีวิตได้เลย ไยพวกเจ้าทำไม่ได้กัน ข้าแบ่งที่ดินให้พวกเจ้าน้อยไป หรือว่าคนสกุลไป๋พวกเจ้าไม่เอาอ่าวกันแ
