งชาย แต่ใครจะรู้ว่าหลังจากนางหยิบถุงข้าวออกมา กลับพบว่าข้างในนั้นว่างเปล่า ไม่มีข้าวเหลือแม้สักเมล็ด นางกับจางซื่อเป็นคนเครียมอาหารในทุกวัน ทั้งสองต่างก็รู้ดีว่าข้าวในกระสอบเหลืออยู่เท่าไร มันไม่มีทางไม่เหลืออะไรเช่นนี้แน่ เมื่อเช้าพวกนางเองก็ไม่ได้กินข้าว ฉะนั้นข้าวในกระสอบควรจะเหลือพอกินอีกสองวันถึงจะถูก แต่ตอนนี้กลับไม่มีอะไรเหลือเลย…
นางนึกขึ้นได้ว่าตอนที่เพิ่งออกจากห้องเมื่อครู่นี้ ไป๋ต้าเป่าเห็นนางเข้าก็หายตัวไปราวกับควัน
ไป๋เจินจูถือกระสอบที่ว่างเปล่าไปถึงนอกห้องของลุงใหญ่และป้าสะใภ้ บัดนี้ประตูห้องปิดสนิท แต่ข้างในกลับมีเสียงลอดออกมา
นางเคาะประตู “ท่านลุง ท่านป้าสะใภ้ ข้าเจินจู เปิดประตูหน่อยได้หรือไม่”
ในห้องพลันเงียบเสียงลง ผ่านไปครู่หนึ่งถึงได้ยินหลิวซื่อกล่าวว่า “พวกข้ากำลังนอน มีธุระอะไรก็ไว้ค่อยคุยกันตอนเย็นเถอะ”
ไป๋เจินจูแค่นหัวเราะเสียงเย็น นอนตอนกลางวันแสกๆ เนี่ยนะ? พวกเขาทำเรื่องอะไรไม่ดีแน่ๆ ถึงได้ไม่กล้าพบหน้านางเช่นนี้
“ท่านป้าสะใภ้ ข้ามีเรื่องอยากถามท่าน ท่านก็เปิดประตูหน่อยเถอะ” ไป๋เจินจูเคาะประตูอีกครั้ง
……….
ตอนที่ 428 ขโมยข้าว
หลิวซื่อตัดสินใจไม่เปิดประตู ต่อให้ไป๋เจินจูเคาะประตูต่อไปอย่างไร นางก็จะไม่ยอมเปิด
ไป๋เจินจูร้อนใจจนขอบตาแดงก่ำ พ่อ แม่ และน้องชายยังคงรอนางไปส่งข้าวกลางวันอยู่ในที่ดิน เดิมทีก็ไม่ได้กินข้าวเช้าอยู่แล้ว ตอนนี้หากไม่ได้กินแม้กระทั่งข
