ยดูแลเอาใจใส่เจ้า ยิ่งไม่มีทางให้เจ้าทำงานเล็กน้อยเพราะเจ้าเป็นเด็กที่มีรูปร่างผอมแห้งแน่นอน” เสี่ยวเฟิงกล่าว
ไป๋จื่อพลันนึกถึงหูเฟิง นางจึงถอนใจเสียงหนึ่ง “ไม่รู้เหมือนกันว่าตอนนี้หูเฟิงจะเป็นอย่างไรบ้าง”
เสี่ยวเฟิงกล่าวยิ้มๆ “พี่หูสบายดี เขาเป็นคนเก่ง ไม่ช้าก็เร็วต้อง…”
“ชู่…” นางส่ายหน้าให้เขา “อย่าพูดไป เรื่องบางเรื่องยังพูดตอนนี้ไม่ได้”
เสี่ยวเฟิงก็รู้กัน เขาพยักหน้าหงึกหงัก “ข้าเข้าใจแล้ว”
ทั้งสองคนไปที่ลานบ้านด้านหลัง หลังจากเสี่ยวเฟิงเปลี่ยนใส่น้ำสะอาดลงในถังแล้ว เขาก็เห็นว่าน้ำในโอ่งเหลือน้อยจนเห็นก้นแล้ว “สถานที่ตักน้ำอยู่ที่ใด ข้าจะไปตักน้ำมาสักหน่อย”
ไป๋จื่อโบกมือ “เจ้าไม่ต้องไปหรอก อีกเดี๋ยวพี่อู่จะไปตักให้ อีกอย่างเจ้าก็ไม่ชินทางด้วย” นางเองกลัวว่าเขาจะเหนื่อย เพราะเขาเป็นโรคเกี่ยวกับหัวใจ จึงไม่อาจเหนื่อยเกินไปได้ โชคดีที่ตอนนี้เขาอายุยังน้อย ถ้าหากช้าไปมากกว่านี้ เมื่อมีอายุสามสี่สิบปีแล้ว หากอาหารกำเริบขึ้นมา ผลลัพธ์ย่อมร้ายแรงเกินจะคาดคิด ตอนนี้ยังมีโอกาสรักษาให้หายได้
ขอเพียงใช้ยาให้ถูกกับโรค รักษาและปรับสภาพร่างกายอย่างดี ถึงแม้จะไม่สามารถแก้ไขที่ต้นเหตุได้โดยสิ้นเชิง แต่ก็ทำให้เขาไม่เกิดอาการกำเริบอีก
……….
ตอนที่ 426 พลิกหน้าดิน
เสี่ยวเฟิงโบกมือ “ไม่ต้องรอเขามาหรอก ข้าทำงานนี้ได้ เจ้านำทางข้าไปก็สิ้นเรื่องแล้ว”
ไป๋จื่อยังไม่ทันได้พูดอะไร ก็มีเสียงจ้าวหลานเรียกน
