ั่งล้อมรอบโต๊ะแล้วเจ็ดคน บนใบหน้าของแต่ละคนประดับไว้ด้วยรอยยิ้ม
วันที่ครอบครัวได้อยู่พร้อมหน้ากันเช่นนี้ เขาไม่เคยได้พบเจอมานานแล้ว ราวกับว่ามันเป็นเรื่องของชาติที่แล้วก็ไม่ปาน
เขาแม้กระทั่งคิดว่าจะไม่มีวันได้สัมผัสวันคืนเช่นนั้นอีกแล้ว
ระหว่างกินข้าว อาอู่ถามเสี่ยวเฟิงว่า “หลายปีมานี้เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง”
ทุกคนพยายามไม่ถามเรื่องเมื่อสามปีก่อนกับเขา เพราะไม่ต้องถามก็รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นในตอนนั้น หากไม่ใช่เพราะอาอู่หนีออกมาได้ทัน ทุกวันนี้เขาก็คงไม่มีหรูเอ๋อร์เช่นกัน
เสี่ยวเฟิงวางตะเกียบในมือลง ในดวงตาเต็มไปด้วยความเจ็บปวดรวดร้าว เขาไม่มีวันลืมภาพเมื่อสามปีก่อนได้ลง และไม่เคยคาดคิดว่าชีวิตที่สูญเสียญาติมิตรไปแล้ว จะลำบากแสนเข็ญถึงเพียงนี้
“หากข้าไม่ถูกทำโทษที่โรงเรียน จนกลับบ้านช้าถึงเพียงนั้น ก็คงไม่มีข้าในตอนนี้ ทุกคนตายกันหมด ทั้งญาติและเหล่าข้ารับใช้ทั้งหมดยี่สิบแปดคน ตายหมดไม่มีเหลือ” มือของเขาสั่นเทาเล็กน้อย ทุกครั้งที่คิดถึงวันนั้น เขาจะรู้สึกหนาวเหน็บไปทั่วสรรพางค์กาย
ในตอนนั้นแม่ของเขายังเหลือลมหายใจสุดท้าย นางบอกกับเขา ว่าพ่อของเขาไม่มีทางเป็นจารชน ไม่มีทางเป็นจารชนเด็ดขาด ให้เขาเชื่อมั่นในตัวผู้เป็นบิดา และให้เขาคิดหาหนทางตามหาพ่อของเขาให้เจอให้จงได้
……….
ตอนที่ 422 เหล้าบ๊วย
ขณะนั้นเขาอายุเพียงสิบปี ยังไม่รู้ประสาอะไร และไม่รู้ว่าควรทำอย่างไรเช่นกัน ได้แต่มองผู้เป็นมารดาตาย
