ดื่มทีละนิด จากนั้นก็เริ่มดื่มได้มากขึ้นเรื่อยๆ จนตอนนี้ดื่มอย่างไรก็ไม่รู้จักเมาเสียแล้ว”
หูจ่างหลินเองก็รู้สึกวิงเวียนเช่นกัน เขาโบกมือพูดว่า “ข้าไม่ไหวแล้ว ดื่มต่อไม่ได้แล้ว ขืนดื่มต่อไปต้องแย่แน่ๆ” เขามองจ้าวหลานและไป๋จื่อ ที่ล้วนฟุบหลับอยู่บนโต๊ะกันหมดแล้ว สุดท้ายจึงกล่าวกับอาอู่ “ส่งพวกนางกลับไปเถอะ ดึกเกินไปกว่านี้จะไม่ดี คนอื่นเห็นเข้าจะเอาไปนินทาได้”
ลุงหูลุกขึ้นเดินไปถึงข้างกายของจ้าวหลาน เขาเกือบจะล้มหัวทิ่มตั้งแต่ก้าวแรก ฝ่าเท้าคล้ายกับเหยียบอยู่บนปุยฝ้าย ศีรษะก็เหมือนกับหนักเป็นพันชั่ง ยังไม่ทันดื่มจนหนำใจเลย ก็เมาขนาดนี้แล้วหรือนี่
เสี่ยวเฟิงรีบเข้ามาประคองเขาไว้ “ข้าจัดการเอง ท่านเมาแล้วนะขอรับ!”
“เจ้าประคองท่านลุงหูไปพักในห้องก่อน ส่วนข้าจะแบกท่านน้าหลานไปที่ด้านหลัง อีกเดี๋ยวเจ้าก็แบกไป๋จื่อมาแล้วกัน” อาอู่บอกเสี่ยวเฟิง
เสี่ยวเฟิงรีบพยักหน้ารับคำ เขาประคองลุงหูเข้าไปในห้อง ยามที่ออกมา อาอู่ก็แบกน้าหลานจากไปแล้ว
