ารู้สึกว่ายังลิ้มรสชาติของมันได้ไม่หนำใจเลย
หูเฟิงไม่สนใจเขา “ข้าบอกว่าหมดแล้วก็หมดแล้วสิ เจ้าจะเชื่อหรือไม่ก็เป็นเรื่องของเจ้า!” หากรู้ว่าเขาจะตะกละถึงเพียงนี้ ไม่ให้เขายังจะดีเสียกว่า คราวนี้เนื้อตากแห้งหมดไปชิ้นหนึ่งแล้ว คนผู้นี้ยังไม่รู้จักพออีก
หากเปลี่ยนเป็นคนอื่น จูซื่อจะต้องเข้าไปแย่งมาแน่ แต่หูเฟิงผู้นี้…เขาไม่กล้าหือด้วย แม้ภายนอกของหูเฟิงจะดูเป็นคนมารยาทดี แต่แววตาของเขากลับแฝงไปด้วยความกดดัน ทำให้เขาไม่กล้าบุ่มบ่ามเข้าใกล้
