้ว เจ้าจะไปด้วยกันหรือไม่”
หูเฟิงพยักหน้า “ไป ต้องไปแน่นอน”
เขาให้เสี่ยวเฟิงไปพักผ่อนในกระโจม พร้อมทั้งนำเนื้อวัวตากแห้งที่ซ่อนไว้ออกมาด้วย “เจ้าหิวก็กินเสีย หากง่วงก็นอนหลับ ไม่ต้องสนใจเรื่องอื่น มีข้าอยู่ทั้งคน”
เสี่ยวเฟิงพยักหน้า ขอบตาร้อนผ่าว ตั้งแต่เขามายังค่ายทหารแห่งนี้ ก็ไม่เคยได้มีชีวิตที่ดีเลยสักวัน ทุกคนล้วนเอาแต่รังแกเขา หัวเราะเยาะเขา ไม่มีใครเห็นใจเพราะว่าเขาผมบางและตัวเล็กเช่นนี้
ระหว่างทางมุ่งหน้าขึ้นสู่ยอดเขา หูเฟิงส่งเนื้อตากแห้งให้จูซื่อ ส่วนตัวเองก็เคี้ยวมันไม่ขาดปากด้วยเช่นกัน
“ไป๋จื่อเป็นคนทำหรือนี่ ตอนที่พวกเราออกจากหมู่บ้าน ข้าเห็นนางยัดห่อของให้เจ้าด้วย มันคือเนื้อตากแห้งรึ”
“อืม!” หูเฟิงตอบรับเสียงเบา สายตาสอดส่องมองรอบข้าง จดจำภูมิประเทศของที่นี่
จูซื่อกัดเนื้อตากแห้งคำหนึ่ง ทันทีที่เนื้อเข้าไปในปาก เขารู้สึกว่าเนื้อสัมผัสแข็งกระด้างมาก ทว่ายิ่งเคี้ยวไปเรื่อยๆ ก็ยิ่งนิ่มและมีรสชาติ ไม่นานนักเขาก็เคี้ยวเนื้อคำนี้จดหมดเกลี้ยง
“มีอีกหรือไม่”
หูเฟิงงุนงง “มีอะไรหรือ”
“เนื้อตากแห้งอย่างไรเล่า! มันรสชาติยอดเยี่ยมนัก ข้าไม่เคยกินเนื้อตากแห้งที่อร่อยขนาดนี้เลย ให้ข้าอีกสักชิ้นเถอะ”
“หมดแล้ว!” หูเฟิงส่ายหน้า
“หมดแล้ว? เป็นไปไม่ได้ ข้าเห็นไป๋จื่อให้เจ้าตั้งห่อใหญ่ นี่ผ่านไปแค่สองวันเท่านั้น เจ้ากินหมดแล้วหรือ ข้าไม่เชื่อหรอก” จูซื่อร้อนรนอยู่บ้าง ของอร่อยขนาดนี้ เข
