าแดงขึ้นมาแล้ว เขาพยักหน้าให้โจวกังอย่างหนักแน่น “ไม่ใช่ความฝัน นี่ไม่ใช่ความฝัน โจวกัง เจ้ายังมีชีวิตอยู่ แท้จริงแล้วเจ้ายังมีชีวิตอยู่หรือนี่ ขอบคุณจริงๆ ขอบคุณเจ้าเหลือเกินที่ยังมีชีวิตอยู่”
โจวกังยื่นมือมาจับหูเฟิงเอาไว้แน่น ดวงตาของเขาเลอะเลือนเพราะน้ำตา ทำให้เงาร่างของคนที่อยู่ตรงหน้าไม่ชัดเจนขึ้นมาเช่นกัน “ท่านอ๋อง ท่านกลับมาแล้ว ในที่สุดท่านก็กลับมาแล้ว”
หูเฟิงพยักหน้าไม่ยอมหยุด “ใช่ ข้ากลับมาแล้ว ข้าฉู่เยี่ยนกลับมาแล้ว!”
อดีตรองผู้บัญชาการเช็ดน้ำตาบนใบหน้า ก่อนจะลุกขึ้นนั่งอย่างยากลำบากโดยที่เสี่ยวเฟิงช่วยประคอง เขาชี้ไปยังคนที่อยู่ข้างกาย “เขาคือฟู่เจิง ตอนที่พวกข้าถูกพาตัวมาขังไว้ที่นี่ ทีแรกมีกันทั้งหมดสิบคน ตอนนี้เหลือเพียงพวกข้าสองคนแล้ว มีเพียงพวกข้าเท่านั้น”
