นึ่งกดที่ใจกลางสันหลังของโจวกัง เพื่อให้อีกฝ่ายสูดอากาศเข้าไปบ้าง ก่อนจะลงมือหยิกร่างของเขา จนกระทั่งเขาฟื้นขึ้นมา
โจวกังค่อยๆ ลืมตาขึ้น เขาเห็นใบหน้าที่คุ้นตาอย่างหาใดเปรียบระคนแปลกตาอยู่ในที ในอดีตเขาคุ้นเคยกับใบหน้านี้เหลือคณา ทว่าตอนนี้กลับรู้สึกไม่คุ้นเคยอยู่บ้าง
นี่เป็นความฝัน ต้องเป็นความฝันแน่ๆ
เขาหลับตาลงอีกครั้ง ในหัวใจมีแต่ความเงียบสงัด อาจจะเป็นเพราะชีวิตของเขาเดินมาถึงปลายทางแล้ว เง็กเซียนฮ่องเต้เห็นใจเขาทีเดียว ถึงได้ให้เขาเห็นคนที่เขาอยากจะเห็นก่อนหมดลมหายใจ
เสี่ยวเฟิงวิ่งเข้ามาแล้ว ก่อนจะส่งกระบอกน้ำไปถึงมือของหูเฟิง
“ท่านพ่อฟื้นแล้วหรือ” เสี่ยวเฟิงถาม
เมื่อได้ยินเสี่ยงของเสี่ยวเฟิง โจวกังก็เบิกตาโพลงขึ้นมาโดยพลัน เป็นฝันอย่างแน่แท้ มีเพียงในความฝันเท่านั้น เขาถึงจะได้เห็นจิ้นอ๋อง และได้เห็นบุตรชายที่เขาคะนึงหาอย่างสุดหัวใจ
หูเฟิงเปิดดระบอกน้ำ แล้วยื่นปากกระบอกไปถึงปากของอีกฝ่าย ใช้น้ำให้ริมฝีปากของเขาชุ่มชื้นก่อน จนกระทั่งเขาอ้าปากดื่มน้ำตามสัญชาตญาณเองได้
น้ำเย็นสดชื่นไหลผ่านลำคอที่แห้งผาก พาให้สติของเขาค่อยๆ แจ่มชัด เงาร่างที่อยู่เบื้องหน้าชัดเจนยิ่งขึ้น ทว่าความเจ็บปวดจากบาดแผลบนกายก็ยิ่งไม่อาจมองข้ามไปได้
นี่ไม่ใช่ความฝันหรอกหรือ
ดวงตาของโจวกังเลื่อนจากเสี่ยวเฟิง มาถึงบนใบหน้าของหูเฟิง “นี่ไม่ใช่ความฝันรึ”
แม้จะเป็นบุรุษผู้เข้มแข็งอย่างหูเฟิง ทว่าขณะนี้เขากลับต
