ีรบุรุษในสนามรบ หวังว่าตนเองจะสามารถมีชื่อเสียงอันดีงามเช่นนั้นบ้าง และมีวันที่สวมเสื้อผ้าทำจากผ้าไหม
เขาเตรียมสวมเสื้อผ้าไหมแล้วเรียบร้อย แต่กลับไม่ได้เตรียมสละชีวิตเพื่อแว่นแคว้น เขาไม่อยากตาย ไม่อยากให้ภรรยาและลูกของตนเองไปร่วมชีวิตกับบุรุษคนอื่น
จูซื่อไม่ได้กล่าวอะไรอีก หูเฟิงจึงหันไปมองเขาครั้งหนึ่ง ก่อนจะยิ้มจางๆ ว่า “เจ้าไม่ต้องเป็นกังวลเกินไปหรอก ขอเพียงเจ้าเรียนรู้กฎของค่ายทหารไม่ได้ พวกเขาก็จะไม่ให้เจ้าไปที่สนามรบ ขอเพียงไม่ไปที่สนามรบ เจ้าก็จะรักษาชีวิตของตนเองไว้ได้”
หูเฟิงพูดถูก ขอเพียงเขาไม่เรียนรู้กฎในค่ายทหาร เมื่อไม่รู้กฎแล้วจะร่วมรบเข่นฆ่าศัตรูได้อย่างไร ผู้บังคับบัญชาเหล่านั้นไม่มีทางส่งเขาไปตายในสนามรบแน่ เขาก็จะได้ทำงานอยู่ในกองเสบียงเช่นนี้ไปตลอด ปอดแหกสักหน่อยก็ไม่ต้องส่งตัวเองไปตายแล้ว!
เขาเข้าไปใกล้หูเฟิง ถามพลางยิ้มกริ่มว่า “แล้วเจ้าเล่า เจ้าคิดอย่างไร”
หูเฟิงยักไหล่ “ไม่ได้คิดอย่างไร ก็แค่อยู่ไปวันๆ ให้ข้าทำอะไรข้าก็ทำ ทำกับข้าวก็ดี ร่วมรบฆ่าศัตรูก็ได้ ได้ทั้งนั้นแหละ”
……….
ตอนที่ 408 ค่ายบูรพาที่เจ็ด
จูซื่อตอบรับ “วรยุทธ์ของเจ้าเป็นเลิศ ไปร่วมรบฆ่าศัตรูแล้วยังต้องกลัวอะไรอีก เจ้าอาจจะสร้างความดีความชอบก็ได้!” เขามองหูเฟิงด้วยความอิจฉา หากเขามีวรยุทธ์เช่นเดียวกับหูเฟิง เขาก็ไม่กลัวที่จะต้องไปรบ ไม่แน่ว่าอาจจะได้มีชื่อเสียง ได้เสื้อผ้าไหมที่แท้จริงกลับบ้าน
