เรื่องใหญ่สิเจ้าคะ จะอ้วนเช่นนี้ต่อไปไม่ได้ ไม่เพียงอ้วนขึ้นไม่ได้ ท่านควรจะกลับไปผอมเสียด้วยซ้ำ ไม่เช่นนั้นไม่ช้าก็เร็วร่างกายของท่านจะต้องรับไม่ไหว ถึงเวลานั้นแล้วลำบากแน่เจ้าค่ะ”
เฉินไท่เหรินเห็นนางเอาจริงเอาจัง จึงตอบกลับนางอย่างจริงจังเช่นกัน “ได้ๆ ข้าจะจำไว้ น้องข้าเป็นห่วงพี่ใหญ่เช่นนี้ ข้าเป็นสุขใจนัก”
เขาไปส่งนางถึงห้องรับรอง ครั้นดื่มสุรากับหูจ่างหลินและอาอู่เสียสองจอกแล้ว เขาถึงจะขอตัวลา
เถ้าแก่เฉินเพิ่งออกไป จ้าวหลานก็ถามไป๋จื่อว่า “เจ้าพูดอะไรกับเขาหรือ เหตุใดใช้เวลานานเช่นนี้”
ไป๋จื่อคีบหมูสามชั้นนึ่งข้าวคั่วเข้าปาก เคี้ยวเนื้อหมูที่หอมนุ่ม พลางพูดทั้งๆ ที่มีอาหารเต็มปาก “ไม่มีอะไรเจ้าค่ะ แค่พูดเรื่องการค้าขายเล็กน้อย พวกเราใกล้เก็บแตงดินในที่ดินหมดแล้ว ไม่อาจปล่อยให้ที่ดินรกร้างได้กระมัง”
หูจ่างหลินกล่าวต่อ “ใกล้จะเข้าฤดูหนาวแล้ว ยังจะปลูกอะไรได้อีกหรือ”
เด็กสาวยิ้มอย่างมีเลศนัย “ย่อมมีอะไรให้ปลูกแน่เจ้าค่ะ ทั้งยังได้เงินเป็นกอบเป็นกำ พวกท่านรอดูได้เลยเจ้าค่ะ ที่ดินสามหมู่ของพวกเราสองสกุล หากถึงเวลานั้นปลูกพร้อมทั้งหมด ก็รอนับเงินเล่นอยู่ที่บ้านเถอะเจ้าค่ะ”
อากาศเย็นลงเรื่อยๆ ไม่เหมาะจะปลูกแตงดินในที่ดินแล้ว ทว่าสมุนไพรบางชนิดกลับเหมาะจะปลูกในเวลานี้เป็นที่สุด
เมื่อหรูเอ๋อร์ได้ยินก็ปรบมือขึ้นมา “นับเงินเล่นสนุกยิ่ง ข้าอยากเล่นด้วย!”
……….
ตอนที่ 392 วิชามาร
ทุกคนพลอยห
