ัวเราะตามไปด้วย หลังจากกินข้าวกลางวันอันโอชะมื้อนี้เสร็จแล้ว ฝนก็หยุดตกพอดิบพอดี พวกเขาจึงไปซื้ออาหารและของใช้ที่ตลาดอีกจำนวนหนึ่ง เดินเล่นถึงยามเซินแล้วถึงกลับหมู่บ้าน
ขณะนี้หญิงชราและหลิวซื่อกำลังดึงทึ้งหัวหน้าหมู่บ้าน ร้องไห้ฟ้องร้องอยู่ข้างนอกรั้วบ้านสกุลหู เสียงร้องไห้ของพวกนางน่าเวทนานัก น้ำหูน้ำตาเรี่ยราด ระหว่างร้องไห้ก็ก่นด่าไปด้วย
“กลับมาแล้วๆ พวกจ่างหลินกลับมาแล้ว”
ชาวบ้านที่มุงดูอยู่กล่าวกับหัวหน้าหมู่บ้าน
หัวหน้าหมู่บ้านยืดคอยาวไปมอง เห็นรถม้าคันหนึ่งกำลังเคลื่อนที่มาหาพวกเขาจริงๆ
รถม้าจอดลงตรงหน้าผู้คน อาอู่ที่เป็นผู้บังคับรถม้าถามทุกคนที่ล้อมรอบรั้วบ้านว่า “พวกเจ้ามาทำอะไรกันอยู่ที่นี่”
ฝ่ายหัวหน้าหมู่บ้านเบียดฝูงชนมาเบื้องหน้า กล่าวถามโจวอาอู่ว่า “ในที่สุดพวกเจ้าก็กลับมาแล้ว ข้ารอเจ้าอยู่ตั้งนานแน่ะ”
หญิงชราและหลิวซื่อก็แหวกชาวบ้านหลายคนออกมา ถลันมาถึงด้านหน้า หญิงชราเท้าสะเอว มือข้างหนึ่งชี้ไปทางอาอู่ “ไอ้ฆาตกรชั่ว ทำร้ายลูกชายข้าแล้วก็หนีไป เก่งจริงเจ้าก็อย่ากลับมาสิ!”
ไป๋จื่อกล่าวกับจ้าวซู่เอ๋อและจ้าวหลานที่อยู่ในรถว่า “พวกท่านอยู่ข้างในก่อนเถอะ ข้าจะไปจัดการกับพวกเขา”
นางลอดออกมาจากในรถ แล้วยืนมองหญิงชรากับหลิวซื่อจากบนแท่นรถ ในสายตาเต็มไปด้วยความเหยียดหยามอันแสนเย็นชา
“ฆาตกร? ชั่ว? พวกเจ้ากำลังว่าใครอยู่” เสียงของนางเอื่อยเฉื่อย ทว่าทุกคำพูดของนางกลับกระทบโสตปร
