บ้านสบายๆ เท่านั้น อีกทั้งยังได้เงินห้าตำลึงทุกสองวันอีก…หากเป็นเช่นนี้ไปตลอดทั้งปีจะเป็นเงินเท่าไร
หญิงชราเห็นชายหนุ่มตรงหน้าดูเซ่อซ่า จึงเกิดความคิดบางอย่างขึ้นมา นางพูดว่า “เจ้าหนุ่ม ข้าเป็นย่าของไป๋จื่อ เมื่อครู่นางบอกข้าว่าวันนี้จะมอบเงินขายแตงดินให้ข้า นี่ก็เข้าฤดูใบไม้ร่วงแล้ว ถึงเวลาต้องทำเสื้อผ้าใหม่พอดี ข้ากำลังจะไปหานาง เจ้านำเงินมาให้ข้าก่อน อีกเดี๋ยวเจ้าเจอไป๋จื่อก็บอกนางสักคำเป็นใช้ได้”
ชายหนุ่มส่ายหน้าทันที “ไม่ได้หรอกขอรับ ข้าช่วยคนอื่นทำหน้าที่ขนสินค้า แต่ไหนแต่ไรของมาเงินไป จะให้เงินก่อนเห็นของได้อย่างไรกัน” ‘อีกอย่างท่านก็ไม่ใช่ไป๋จื่อเองเสียหน่อย’ แน่นอนว่าเขาเก็บงำคำพูดนี้ไว้ ไม่ได้กล่าวออกไป
……….
ตอนที่ 360 สตรีที่ตาลุกวาวเมื่อเห็นเงิน
แม้เขาจะซื่อ ทว่าก็ไม่ใช่คนโง่ สองคนตรงหน้านี้มีแต่ความโลภอยู่เต็มไปหน้า เมื่อได้ยินคำว่าห้าตำลึงเงิน ดวงตาของพวกนางก็พลันวาวโรจน์ เกือบจะน้ำลายสออยู่แล้วเชียว
หญิงชราทำหน้าบึ้ง “ไม่ใช่ก็เร็วอย่างไรเจ้าก็ต้องจ่ายเงิน ไม่เห็นเป็นไร เจ้าไม่เชื่อยายแก่อย่างข้ารึ”
ชายหนุ่มรีบโบกมือ “ไม่ใช่ๆ ไม่ใช่ว่าไม่เชื่อท่าน เพียงแต่กฎมีไว้ให้รักษา ไม่เช่นนั้นข้าก็ไม่รู้จะรายงานต่อท่านเจ้าของร้านอย่างไร”
หลิวซื่อกล่าวต่อ “รายงานอะไร เจ้าของร้านมอบเงินห้าตำลึงเงินให้เจ้า ให้เจ้านำแตงดินร้อยชั่งกลับไปจากที่นี่ เจ้านำแตงดินกลับไปก็พอแล้วไม่ใช่หรือ
