ยังจะต้องรายงานอะไรอีก”
“เมื่อครู่ข้าบอกไปแล้ว ว่าพวกเขามีหน้าที่มารับสินค้า แต่ไหนแต่ไรล้วนถือคติจ่ายเงินเมื่อได้ของ ท่านทั้งสองอย่าทำให้ข้าลำบากใจเลย ไม่เช่นนั้นทำอย่างนี้ดีหรือไม่ ท่านทั้งสองพาข้าไปหาแม่นางไป๋ ขอเพียงนางพยักหน้า ข้าจะมอบเงินให้ท่านทั้งสองทันที เป็นอย่างไร” ชายหนุ่มกล่าว
หลิวซื่อแอบก่นด่าอยู่ในใจ หากไป๋จื่อยอมพยักหน้าง่ายๆ เช่นนั้น พวกนางจะยังต้องเปลืองน้ำลายอยู่ที่นี่หรือ
หญิงชรากล่าว “เจ้าหนุ่มผู้นี้ทำอะไรช่างมั่นคงยิ่งนัก เช่นนั้นเจ้าก็ไม่ต้องนำแตงดินไปแล้ว กลับไปเถอะ หลานสาวข้าจะไม่ทำการค้าขายกับเจ้าแล้ว วันนี้ไม่ขายแตงดินให้เจ้าแล้ว”
เมื่อชายหนุ่มได้ยินดังนั้นก็หน้าซีดเผือด ร้านสือเค่อยังรอแตงดินลงหม้ออยู่ หากเขาไม่นำแตงดินกลับไปให้ตรงเวลา เช่นนั้นจุดจบของเขาก็คงต้องน่าเวทนายิ่งนัก
เขากำลังคิดว่ามอบเงินให้พวกนางไปก็สิ้นเรื่อง ถึงอย่างไรพวกนางก็เป็นครอบครัวเดียวกับแม่นางไป๋ มอบเงินให้ใครก็เหมือนกันไม่ใช่หรือไร
ชายหนุ่มนำเงินออกมา ขณะกำลังจะส่งเงินนั้นให้หญิงชราและหลิวซื่อ ทันใดนั้นหูจ่างหลินก็แบกตะกร้าไม้ไผ่เดินผ่านมา เขาจำรถม้าของร้านสือเค่อได้ทันทีที่เห็น และเห็นว่าคนบังคับรถกำลังสนทนากับหญิงชรา รวมถึงหลิวซื่ออยู่ด้วย ในมือยังถือก้อนเงินตำลึงอยู่อีกต่างหาก ราวกับว่ากำลังจะส่งเงินให้หญิงชรา เขาพลันร้องว่าแย่แล้วอยู่ในใจ ก่อนจะรีบตะโกนเสียงดัง “พวกเจ้ากำลังทำ
