อะไรอยู่”
ชายหนุ่มกลับหลังหัน มือที่ยื่นออกไปย่อมชักกลับมาตามธรรมชาติ ส่วนมือที่ยื่นไปรับเงินของหญิงชราชะงักค้าง นางเกิดร้อนใจขึ้นมา จึงเตรียมจะยื่นมือไปแย่งเงินมา แต่หูจ่างหลินกลับถลันมาถึงข้างกายของชายหนุ่ม ดึงเขาไปที่ด้านหลังของตนเอง “พวกเจ้ากำลังทำอะไร”
หญิงชรารู้สึกโมโหยิ่งนัก นางขมวดคิ้วกล่าวด้วยความโกรธขึ้ง “พวกข้ากำลังทำอะไรแล้วมันเกี่ยวอะไรกับเจ้าไม่ทราบ เจ้าก็เหมือนสุนัขจับหนู[1] สนใจแต่เรื่องของตัวเองจะดีกว่านะ”
หลิวซื่อพูดต่อในทันที “นั่นน่ะสิ ช่างเห็นตนเองเป็นคนสำคัญเสียจริง เจ้าเป็นคนรักลับๆ ของจ้าวหลานหรือไร”
หูจ่างหลินถ่มน้ำลายไปทางนาง แล้วพูดอย่างไม่สบอารมณ์ “ปากของเจ้าช่างพูดอะไรรื่นหูไม่เป็นจริงๆ ด้วย ตนเองเป็นคนอย่างไร ก็คิดว่าคนอื่นจะเป็นเช่นนั้นด้วยหรือ ถุย!”
ชายหนุ่มตะลึงงัน “ท่านลุงท่านนี้ ท่านเป็นใครกันรึ”
“เจ้ามารับแตงดินกระมัง ไป ข้าจะนำเจ้าไปรับสินค้า” หูจ่างหลินกล่าว
อีกฝ่ายชี้ไปยังหญิงชราและหลิวซื่อ กล่าวว่า “พวกนางไม่ใช่ท่านยายกับท่านป้าของแม่นางไป๋หรอกหรือ”
หูจ่างหลินส่ายหน้า “แน่นอนว่าไม่ใช่ ไม่ต้องสนใจพวกนาง ก็แค่สตรีที่ตาลุกวาวเมื่อเห็นเงินเท่านั้น”
ที่แท้ก็ไม่ใช่ ชายหนุ่มตบหน้าอกพลางถอนใจด้วยความโล่งอก โชคดีที่ท่านลุงผู้นี้มาถึงได้ทันกาล ไม่เช่นนั้นเงินห้าตำลึงนี้คงจะถูกพวกนางหลอกเอาไปแล้ว
หญิงชราและหลิวซื่อก่นด่าไล่หลังรถม้าไม่ยอมหยุด ในใจอยากจะ
