จะเข้ามาในป่านี้ ลูกชายของเจ้าก็ตกลงมาจากบนต้นไม้แล้ว ส่วนเด็กผู้ชายที่รีบร้อนวิ่งออกไปสองคนนั้น จะต้องเห็นลูกชายของเจ้าตกลงจากต้นไม้แน่ๆ ก็เลยตกใจวิ่งหนีออกไปเช่นนั้น หรือไม่ก็อาจจะไม่ได้วิ่งหนี แต่รีบไปตามผู้ใหญ่มาช่วย พวกเจ้าถึงได้รีบมาที่นี่เช่นนี้ ข้าพูดถูกต้องหรือไม่”
เจ้าใหญ่เจี่ยขมวดคิ้วมุ่น ไป๋จื่อพูดถูกต้อง บุตรชายคนสุดท้องของหวังต้าหนิวบอกพวกเขา ว่าตงจื่อของพวกเขาบาดเจ็บจริงๆ พวกเขาถึงได้มาถึงด้วยความร้อนใจเช่นนี้ และคิดไม่ถึงเช่นกันว่าไป๋จื่อก็อยู่ที่นี่ด้วย ในเมื่อนางอยู่ ทั้งยังลงไม้ลงมือกับบุตรชายของเขาอีก เช่นนั้นเขาย่อมไม่มีทางปล่อยนางไปแน่
เขาแค่นหัวเราะ “ไม่มีใครบอกข้าว่าตงจื่อบาดเจ็บอยู่ที่นี่ พวกข้ามาตามตงจื่อกลับไปกินข้าวที่บ้าน คิดไม่ถึงเลยว่าจะเจอเจ้าทำร้ายตงจื่อเช่นนี้”
ไป๋จื่อมองใบหน้าน่าเกลียดของเจ้าใหญ่เจี่ย ไฟโทสะที่โหมอยู่ในใจพลันหายไป ไม่มีประโยชน์ พูดกับเขาไปก็ไม่ได้อะไรขึ้นมา ไม่ว่าจะพูดหรืออธิบายอะไร เขาก็ไม่ยอมฟังสักอย่าง ในใจของเขาตอนนี้คิดจะหลอกเงินจากนางเพียงอย่างเดียวเท่านั้น
นางยักไหล่ “ตามใจเจ้าแล้วกัน คนฉลาดจะยอมรับว่าไม่รู้ ส่วนคนโง่มักจะอวดอ้างว่ารู้ทุกสิ่ง ความจริงแล้วเกิดอะไรขึ้น ข้าว่าพวกเจ้ารู้ดีอยู่แก่ใจ ข้าเองก็ไม่อยากพูดมากกับพวกเจ้านักหรอก”
เด็กสาวเก็บกระบอกไม้ไผ่ที่โยนทิ้งไปขึ้นมา ก่อนจะพูดกับเจ้าใหญ่เจี่ยว่า “ขอแนะนำพวกเจ้าสักคำ
