ใจคิดว่าหากพบเด็กคนนี้ค่อยคืนให้เขา เขากลับบ้านไปแล้วจะได้ไม่ถูกตี
ทว่าเดินหน้าต่อไปอีกสองสามก้าว จู่ๆ ก็มีเสียงร้องขอความช่วยเหลือแผ่วเบาดังมา ทีแรกนางคิดว่าตนเองหูฝาดไป จึงยืนอยู่ที่เดิมไม่ขยับเขยื้อน เพื่อตั้งใจฟังอย่างละเอียดอีกสักรอบ ก่อนจะพบว่ามีเสียงร้องขอความช่วยเหลือดังมาจากในป่าจริงๆ
นางรีบถือกระบอกไม้ไผ่วิ่งเข้าไปในป่า เสียงนั้นเดี๋ยวมาเดี๋ยวหาย แผ่วเบาและแหบพร่ายิ่ง ชัดเจนว่าสถานการณ์ของคนผู้นี้ไม่ค่อยดีแล้ว
ใต้ต้นซานจาที่สูงใหญ่ต้นหนึ่ง นางพบคนที่ร้องขอความช่วยเหลือแล้ว เป็นเด็กคนหนึ่งตามที่นางคาดไว้ น่าจะอายุประมาณแปดเก้าปี ข้างกายของเขามีผลซานจากระจัดกระจายอยู่มากมาย บนเสื้อสีเขียวเข้มมีรอยสีแดงเข้มปรากฏอยู่ทั่ว ด้วยสถานการณ์ในตอนนี้ นางแยกไม่ออกจริงๆ ว่าแท้จริงแล้วรอยนั้นคือเลือด หรือน้ำจากผลซานจากันแน่
ไป๋จื่อโยนกระบอกไม้ไผ่ในมือทิ้งไป แล้วก้าวไปยังข้างๆ ของเด็กคนนั้น “เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง เกิดอะไรขึ้นรึ” นางยื่นมือไปจับข้อมือของเด็กชาย ชีพจรถี่กระชั้น ไม่มีแววอ่อนกำลัง นางจึงถอนใจด้วยความโล่งอก
เด็กชายคนนั้นมองนางพร้อมใบหน้าซีดขาว น้ำตาเอ่อล้นออกมา “เจ็บ เจ็บเหลือเกิน!”
……….
ตอนที่ 348 แกล้งเจ็บเพื่อเอาเงิน
“เจ็บตรงไหน” ขณะถาม สายตาของนางมองไปบนขาของเด็กชาย รูปร่างของขาทั้งสองข้างนั้นดูผิดปกติอย่างเห็นได้ชัด
“ขา เจ็บขามาก ขยับไม่ได้…” เสียงของเด็กชายแหบพร่า ก่อนหน้
