้านกับสกุลไป๋ได้แล้ว ก็เรียกได้ว่ามีชีวิตอยู่อย่างสุขสบาย ซื้อที่สร้างบ้าน มีข้าวกิน มีเสื้อผ้าสวมใส่ ไม่อัตคัดขันสน
มนุษย์ก็เป็นเช่นนี้ เคยชินกับการเยินยอผู้ที่อยู่สูงกว่า หากมีชีวิตลำบากอยู่แล้ว ยิ่งไม่มีใครอยากชายตาแล แต่หากมีชีวิตที่ดีขึ้นมาเมื่อไร สายตาของทุกคนก็ต้องจับจ้องมาอย่างแน่นอน
อาอู่ถือหม้อหนักอึ้งใบหนึ่ง ส่วนไป๋จื่อถือน้ำสองกระบอก กับหมั่นโถวอีกหนึ่งห่อ ทั้งสองคนเดินตรงไปหาหูเฟิงในที่นาอย่างเชื่องช้า คนที่อยู่รายทางเห็นเข้าแล้วก็รู้สึกอิจฉา ทั้งยังน้ำลายสอ
อย่างไรพวกเขาก็ออกมาทำงานตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่าง ท้องว่างยิ่งกว่ากระเป๋าที่นพำติดตัวมาเสียอีก ไหนเลยจะไม่รู้สึกหิว
ไป๋จื่อได้แต่ทำเป็นมองไม่เห็น ที่นี่มีคนอยู่เยอะนัก หากมอบอาหารให้ใครสักคนแล้ว ก็ต้องมอบให้คนที่สองด้วย และหากไม่มอบให้ทั้งหมดทุกคนก็ถือว่าเป็นการผิดใจกัน นางไม่ได้นำอาหารมามากมายถึงเพียงนั้น อีกอย่างก็ไม่ใช่หน้าที่นางที่จะต้องมาเลี้ยงปากท้องของพวกเขาด้วย
……….
ตอนที่ 346 เจ้ากำลังหึงหรือ
ทั้งสองคนมาถึงในที่ดินของสกุลหู หูเฟิงเพิ่งเกี่ยวข้าวสาลีเสร็จไปหนึ่งแถว ขณะนี้กำลังนั่งดื่มน้ำอยู่บนคันนา ใต้บั้นท้ายรองด้วยผ้าเก่าขาดที่ใช้ห่ออุปกรณ์ทำไร่นา เศษดินเลนจะได้ไม่เปื้อนบนกางเกงของเขา
อาอู่เดินนำอยู่ข้างหน้า เขายกหม้อใบเล็กในมือให้หูเฟิงเห็น “กินข้าวเถอะ โจ๊กขาวเพิ่งออกจากหม้อ หอมทีเดียวเชียว”
สายตาของหูเฟิง
