บเป็นจำนวนเงินที่ไม่น้อยเลย
“ต้องการเงินสดหรือตั๋วเงิน” เจ้าของร้านอู๋ถาม
“ข้าขอสามร้อยตำลึงเป็นตั๋วเงิน ส่วนอีกหกสิบตำลึงเป็นเงินสดเจ้าค่ะ” ไป๋จื่อกล่าวตอบ
เจ้าของร้านอู๋นำตั๋วเงินและก้อนเงินหกสิบตำลึงออกมาในทันที แล้วส่งทั้งหมดนั้นให้ไป๋จื่อ
“แม่นางชื่อแซ่อะไรรึ”
“ข้าแซ่ไป๋ ไป๋จื่อเจ้าค่ะ” นางยิ้มเรียบๆ
เจ้าของร้านอู๋ยิ้ม “ข้าแซ่อู๋ เป็นผู้บริหารควบตำแหน่งเจ้าของร้านของร้านผ้าแห่งนี้ ต่อไปหากเจ้ามีหนังสัตว์ก็นำมาหาข้า รับรองว่าข้าให้ราคาสูงกว่าร้านอื่นแน่นอน”
ไป๋จื่อพยักหน้า “เจ้าของร้านอู๋ก็เป็นคนตรงไปตรงมาเช่นกัน ข้าไป๋จื่อชอบผูกมิตรกับคนตรงไปตรงมาเป็นที่สุด หากวันหน้ามีโอกาส จะต้องมารบกวนท่านอีกแน่นอนเจ้าค่ะ”
เจ้าของร้านอู๋ส่งพวกเขาออกไป มองจนกว่ารถม้าจะลับสายตา ถึงจะกลับไปชื่นชมหนังเสือที่โถงด้านหลังต่อ
“หยุดก่อน หยุดก่อนเร็ว!” ไป๋จื่อเห็นมีร้านขายถังหูลู่อยู่ข้างนอก นึกถึงเรื่องที่รับปากหรูเอ๋อร์ตอนจะออกมาได้ จึงรีบเรียกอาอู่ที่อยู่ข้างนอกให้หยุดรถ
หูเฟิงที่กำลังหลับตาพักผ่อนเงยหน้าขึ้นมองนาง “มีอะไรหรือ”
……….
ตอนที่ 336 จิ้นอ๋อง
ขณะนี้รถม้าหยุดแล้ว นางรีบพาหรูเอ๋อร์ลงจากรถ “ข้างนอกมีร้านขายถังหูลู่”
หูเฟิงก็ตามลงจากรถด้วย เขายืนอยู่ริมถนน มองนางจูงมือหรูเอ๋อร์เดินไปถึงร้านขายถังหูลู่ นางซื้อมารวดเดียวถึงห้าไม้
“ข้าไม่กิน!” เขามองถังหูลู่ที่ยื่นมาตรงหน้าเขาด้วยความรังเกียจ น
