ี่เป็นสิ่งที่เด็กชอบกิน เหตุใดนางถึงให้เขา
ไป๋จื่อกัดถังหูลู่เข้าปาก พูดทั้งๆ ที่มีของกินเต็มปากว่า “เจ้าชิมดูสิ ก่อนหน้านี้เจ้าน่าจะไม่เคยกิน”
หูเฟิงขมวดคิ้ว นางพูดถูก ก่อนหน้านี้เขาไม่เคยกินจริงๆ ไม่ว่าจะเป็นถังหูลู่ริมถนนหรือน้ำตาลปั้น สิ่งของที่เด็กๆ เหล่านี้ชอบกิน เขาไม่เคยได้ลิ้มลองเลยสักครั้ง
ราวกับมีภูตผีดลใจ เขารับถังหูลู่ที่ไป๋จื่อส่งมาให้ แล้วกัดมันเข้าปากเลียนแบบท่าทางของนาง
หวานมาก เมื่อกัดลงไปแล้ว น้ำตาลที่เคลือบอยู่ด้านนอกจะแตกออก รสเปรี้ยวจากในผลไม้แผ่ซ่านออกมา ครั้นผสมเข้ากับน้ำตาลแล้วจะมีรสชาติเปรี้ยวๆ หวานๆ บอกไม่ถูกว่าอร่อยเพียงใด ทว่ามันพิเศษมาก เป็นรสชาติที่เขาไม่เคยกินมาก่อน
ฝั่งตรงข้ามถนนเป็นโรงน้ำชาแห่งหนึ่ง ข้างในดูคึกคักนัก ถึงแม้จะมีถนนเส้นหนึ่งกั้นอยู่ แต่พวกเขาก็ยังได้ยินเสียงหัวเราะภายในนั้น
ไป๋จื่อตื่นเต้นนัก นางพูดกับอาอู่ว่า “ยังเช้าอยู่ พวกเราไปดื่มชาฟังนินานกันเถอะ ข้ายังไม่เคยฟังเลย”
อาอู่ไม่มีความเห็นใด เขามองไปยังหูเฟิง อีกฝ่ายพยักหน้า “ก็ดีเหมือนกัน ข้ากำลังกระหายน้ำพอดี”
เขาลากรถม้าไปถึงจุดรับฝากรถม้า ให้ชายชราที่ครั้งก่อนนำทางให้ไป๋จื่อและหูเฟิงช่วยดูรถ
คนดูแลรถหลายคนเห็นอาอู่จากไปแล้ว แต่กลับมีชีวิตที่ดี ต่างก็รู้สึกอิจฉาเป็นอย่างยิ่ง
ภายในโรงน้ำชาแทบจะถูกจับจองที่นั่งจนเต็ม พวกเขาเสาะหาโต๊ะว่างตัวหนึ่งนั่งลง เสี่ยวเอ้อร์เข้ามาทักทาย “ทุกท
