งนอนคว่ำหอบหายใจอยู่บนเตียง ไม่กล้าขยับร่างกายแม้สักกระผีก เมื่อปรับลมหายใจได้แล้วถึงจะเอ่ยปาก “ท่านรู้หรือไม่ว่าไป๋จื่อเป็นคนของผู้ใด”
กู้ผิงฮุ่ยส่ายหน้า “ไม่รู้ ก็แค่เด็กสาวตามป่าเขาคนเดียวเท่านั้น จะเป็นคนของผู้ใดได้”
“เมิ่งหนาน ท่านรู้จักเมิ่งหนานหรือไม่” กู้เฟิงคังกัดฟันถาม
ผู้เป็นพี่สาวพยักหน้า “ระ รู้จักสิ นางไม่ใช่ว่าเคยรักษาบาดแผลให้เมิ่งหนานหรือ ทว่าตอนนี้เมิ่งหนานจากไปแล้ว ไม่มีทางกลับมาอีกเช่นกัน ถึงแม้นางจะช่วยชีวิตเมิ่งหนานแล้วอย่างไร”
ก่อนหน้านี้กู้เฟิงคังก็คิดเช่นนั้น ถึงได้โบยไป๋จื่อโดยไม่สนใจอะไรทั้งสิ้น ทว่าตอนนี้เขารู้ว่าตนเองพลาดแล้ว ผิดพลาดอย่างมหันต์
“เมิ่งหนานชอบพอเด็กสาวนางนี้ อีกสักพักเขาจะส่งคนมารับนางเข้าเมืองหลวง ทั้งยังฝากฝังยอดฝีมือให้ปกป้องนางด้วย ท่านคิดว่าบาดแผลบนตัวข้านี้ได้มาอย่างไร ท่านคิดว่าหายนะที่สกุลเฉียนของพวกท่านเจอนั้นเกิดขึ้นได้อย่างไร”
กู้ผิงฮุ่ยตะลึงลาน หมายความว่าอย่างไร นี่มันเรื่องอะไรกัน
หลังจากงงงันอยู่นาน จู่ๆ กู้ผิงฮุ่ยก็ตื่นจากภวังค์ ถลึงตามองไปทางสวี่ซื่อทันที “เจ้ารู้อยู่แล้วใช่หรือไม่ รู้เรื่องเหล่านี้ดีอยู่แล้ว แต่เจ้ายังให้ข้าไปหานางที่หมู่บ้านหวงถัว เจ้าต้องการเห็นข้าขายหน้า ต้องการเห็นข้าถูกหัวเราะเยาะใช่หรือไม่”
สวี่ซื่อยกผ้าเช็ดหน้าขึ้นเช็ดน้ำตา กล่าวเสียงสะอึกสะอื้น “พี่หญิงพูดเช่นนี้ได้อย่างไร แล้วข้าจะทำเรื่องพรรค์น
