กต่างหาก
ทันทีที่ได้ดังนั้นแล้ว หญิงชราก็พูดกับหลิวซื่อว่า “กลางวันต้มโจ๊กให้ข้นหน่อย แล้วให้บ้านรองกินก่อน”
…
เช้าวันต่อมา ไป๋จื่อตื่นนอนตั้งแต่ฟ้ายังไม่สาง เพื่อไปพบกับอาอู่ที่หน้าหมู่บ้านตามนัด อาอู่บังคับรถม้ามารอแล้ว เดิมทีม้าไม่ได้บาดเจ็บหนัก หลังจากใส่ยาให้สองวัน วันนี้มันก็ดีขึ้นมากแล้ว
“จะไม่พาหูเฟิงไปด้วยจริงหรือ” อาอู่ถามไป๋จื่อ
ไป๋จื่อส่ายหน้า “พาเขาไปไม่ได้เจ้าค่ะ บาดแผลที่ศีรษะของเขายังไม่หายดี หากระหว่างทางกระแทกอะไรเข้าอีก เช่นนั้นย่อมเป็นเรื่องใหญ่ วันนี้แค่ไปร้องเรียนเท่านั้น ข้ารับมือไหวอยู่แล้ว”
“นำของมาแล้วหรือเจ้าคะ” นางหันไปถามอาอู่
……….
ตอนที่ 312 คำแนะนำของเสี่ยวติง
อาอู่รีบนำของบางสิ่งออกมาจากในอกเสื้อ ห่อผ้าขาดๆ พันลูกธนูสองสามดอกไว้
นี่เป็นลูกธนูเก็บได้บริเวณเนินต้นงิ้ว หนึ่งดอกในนั้นเป็นลูกธนูหักที่ดึงมาจากก้นม้า ทั้งยังจงใจทิ้งคราบเลือดบนหัวลูกธนูเอาไว้ด้วย เพราะอยากให้นายอำเภอเห็นหลักฐานเลือดนี้
รถม้าออกจากหมู่บ้านหวงถัว สุดท้ายนางไปถึงเวลาที่ว่าการอำเภอเปิดประตูพอดี
คนที่รอร้องเรียนอยู่ที่ว่าการอำเภอมีเพียงนาง ไม่มีใครอื่นอีก
เจ้าพนักงานที่อารักขาอยู่ที่หน้าประตูเป็นบุรุษคนที่เคยเจอหน้ากันอยู่หลายครั้ง ก่อนหน้านี้ที่นางมาหาเมิ่งหนาน ล้วนเป็นเขาที่นำทางนางเข้าไป
“แม่นางไป๋? วันนี้เจ้ามาทำอะไรหรือ ใต้เท้าเมิ่งกลับเมืองหลวงไปแล้ว เรื่องนี้เจ้าไม่รู้หรือ