ตอนที่ 275 ทุกบ้านล้วนมีเรื่องอับอายเป็นของตัวเอง
“อีกอย่าง หัวหน้าหมู่บ้านและท่านป้าอาศัยอยู่ที่นี่ มิพักพูดถึงความอ้างว้าง ไป๋จื่อให้พวกข้าอาศัยอยู่ที่นี่ ก็เพราะหวังให้บุตรสาวของข้าสร้างความคึกครื้นให้พวกเขา อีกทั้งบ้านหลังนี้ก็ดีทีเดียว พวกข้าอยากอยู่ที่นี่มากกว่า”
บนใบหน้าของซู่เกินเหมือนมีเปลวไฟแผดเผา แม้แต่คนนอกยังรู้ว่าคนเฒ่าคนแก่อยากให้มีลูกหลานมาห้อมล้อม เขาเป็นบุตรชายของบ้านนี้แท้ๆ แต่กลับทำอะไรไม่ได้สักอย่าง
แต่ไหนเลยหลี่ซื่อจะสนใจสีหน้าของสามี นางไม่ได้มองเขาอยู่โดยสิ้นเชิง
“อาอู่ บ้านของพวกข้ากว้างขวางกว่าที่นี่มาก อีกอย่างก็ไม่ได้อยู่ห่างจากบ้านของไป๋จื่อเท่าไรนัก จากบ้านของพวกข้าไปทำงานในที่ดินยิ่งใกล้กว่าที่นี่อีก อยู่ที่บ้านพวกข้าต้องสะดวกสบายกว่าที่นี่แน่นอน รีบเก็บข้าวของแล้วตามข้าไปเถอะ”
อาอู่ส่ายหน้า “ข้าเข้าใจความหวังดีของพี่สะใภ้ ทว่าอย่าพูดเรื่องนี้อีกเลย ข้าตัดสินใจแล้ว ไม่อาจเปลี่ยนใจได้อีก”
ครั้นเห็นสีหน้าของหลี่ซื่อเปลี่ยนไป อาอู่ก็รีบกล่าวอีก “เมื่อครู่แม่นางไป๋ให้ข้านำแตงดิน ข้าว และหมี่มาด้วย ข้าจะแบ่งให้พี่ชายกับพี่สะใภ้นำกลับไปสักหน่อยแล้วกัน” เขาพูดพลางหมุนกายเข้าไปในเรือน
เมื่อได้ยินว่าอีกฝ่ายมีของจะให้ ความหม่นหมองบนใบหน้าของหลี่ซื่อก็นับว่าคลายลงไปสองส่วน จากนั้นนางก็มองไปยังหัวหน้าหมู่บ้าน “ท่านพ่อ ท่านอย่าได้ใช้เงินค่าเช่าบ้านไปเรื่อยเปื่อยนะ
