เจ้าคะ หยวนหมิงใกล้จะต้องการแม่สื่อแล้ว ไม่รู้ว่าถึงตอนนั้นแล้วจะต้องใช้เงินมากเท่าไร หากพวกข้ามีไม่พอ ท่านก็ช่วยออกเงินหน่อยนะเจ้าคะ”
สายตาของหัวหน้าหมู่บ้านมีแต่ความเย็นชา เขาไม่อยากพูดจาไร้สาระกับนางอีก สตรีนางนี้ นอกจากจะชายตามองเขายามที่ตนเองต้องการเงินแล้ว ปกติเวลาพบกันในหมู่บ้าน นางไม่เห็นจะเรียกเขาว่าท่านพ่อสักคำ
เขาไม่ได้พูดอะไรอีก เพียงชำเลืองมองซู่เกิน บุตรชายของตนเองอย่างเฉยชาครั้งหนึ่ง ก่อนจะหมุนกายเข้าบ้านไป
ซู่เกินคอตก ไม่กล้ามองตาของผู้เป็นบิดาโดยสิ้นเชิง สีหน้าของเขาในตอนนี้ยิ่งมีแต่ความคับอกคับใจ
“ท่านพ่อ…ข้ายังพูดไม่จบเลย!” หลี่ซื่ออยากตามไปบ่นต่อ ทว่าซู่เกินไม่รู้ได้ความกล้ามาจากที่ใด เขาพลันรั้งนางไว้
หลี่ซื่อหันกลับไปถลึงตามองเขา “เจ้าทำอะไร”
หวังซู่เกินรีบปล่อยมือ ก่อนจะยิ้มกล่าวว่า “ฟ้ามืดแล้ว หยวนหมิงรอพวกเรากลับไปทำอาหารให้กินอยู่นะ เจ้าก็อย่าบ่นนักเลย ส่วนเรื่องแม่สื่อของหยวนหมิง ตกลงกันแล้วค่อยมาเจรจากันอีกครั้งก็ยังไม่สาย”
ฝ่ายภรรยามองสีท้องฟ้า เย็นแล้วจริงๆ หากกลับไปช้ากว่านี้ หยวนหมิงคงจะบ่นพวกเขาอีกแน่
ทันใดนั้น อาอู่ก็นำถุงผ้าและตะกร้าออกมา ในถุงผ้าใส่ข้าวเอาไว้จำนวนหนึ่ง ส่วนในตะกร้ามีแตงดินอยู่จนเต็มใบ ความจริงแล้วไม่กี่หัวเท่านั้น ทว่าแต่ละหัวมีขนาดใหญ่ยิ่งนัก ใส่ลงไปในตะกร้าไม่กี่หัวก็เต็มแล้ว
“พี่สะใภ้ ครอบครัวของข้ายากจน ไม่มีของดีอะไรจะมอบให้
