ท่าน สิ่งเหล่านี้แม่นางไป๋เป็นคนมอบให้ข้า ข้าจึงแบ่งออกมาให้พวกท่านเล็กน้อย พวกท่านอย่าได้รังเกียจเลยนะ”
หลี่ซื่อจะรังเกียจได้อย่างไร ขอเพียงเป็นสิ่งที่ไม่ต้องเสียเงินซื้อ นางล้วนชอบทั้งสิ้น
หลังจากส่งข้าวของให้อีกฝ่ายแล้ว อาอู่ก็พูดอีกว่า “แม่นางไป๋บอกว่าแตงดินนี้ควรจะกินตอนที่ยังสดใหม่ หากแตกหน่ออ่อนหรือกลายเป็นสีดำก็ไม่อาจกินได้แล้ว เช่นนั้นมีพิษ”
เรื่องนี้ใช่ว่าหลี่ซื่อจะไม่เคยได้ยิน เพราะแพร่สะพัดไปทั่วทั้งหมู่บ้านแล้ว นางยิ้มพลางพยักหน้า “ได้ ข้ารู้แล้ว เจ้ารีบเข้าไปกินข้าวเถอะ วันหลังข้าจะนำถุงผ้าและตะกร้ามาคืนให้เจ้า”
เมื่อเงาร่างของหลี่ซื่อและหวังซู่เกินหายไปอย่างสิ้นเชิงแล้ว อาอู่ถึงจะถอนใจยาวเสียงหนึ่ง แล้วหมุนกายกลับเข้าไปในเรือน
ทุกบ้านล้วนมีเรื่องปัญหาเป็นของตนเองสินะ!
เขากลับไปนั่งที่หน้าโต๊ะ บัดนี้สีหน้าของหัวหน้าหมู่บ้านดูอึดอัดใจอยู่บ้าง “ทำให้พวกเจ้าหัวเราะเยาะแล้ว”
“ไม่ใช่นะขอรับ พี่สะใภ้ยังกลัวเสียหน้าอยู่ และพวกข้าตกลงกันเรียบร้อยแล้ว” อาอู่รีบพูด เทียบกับสองแม่สามีและลูกสะใภ้ของสกุลไป๋ นับว่าหลี่ซื่อยังรู้จักรักษาเกียรติของตนเองอยู่
หัวหน้าหมู่บ้านถอนใจเสียงหนึ่ง ก่อนจะไม่ได้พูดอะไรมาก นอกจาก “กินข้าวเถอะ”
……….
ตอนที่ 276 เจ้าเป็นคนหมู่บ้านหวงถัวหรือ
สกุลหู
“จื่อยาโถว ดึกป่านนี้แล้วยังไม่นอน เจ้ายังทำอะไรอยู่หรือนี่” ลุงหูตื่นขึ้นหลังจากหลับไปตื่นหนึ่ง เดิมคิ
