ษอยู่
“ท่านหัวหน้าหมู่บ้าน ท่านลุงหู พวกท่านกำลังคุยอะไรกันอยู่หรือเจ้าคะ ดูท่าทางน่าสนุกเชียว!” ไป๋จื่อเร่งฝีเท้าเข้าไปทักทายพวกเขา
ท่านหัวหน้าหมู่บ้านเห็นนางกลับมาแล้ว จึงรีบกวักมือเรียก “จื่อยาโถวกลับมาแล้ว รีบมานี่สิ ข้ามีเรื่องจะพูดกับเจ้า”
ไป๋จื่อรีบเข้าไปใกล้ “ที่แท้ก็กำลังรอข้าอยู่นี่เอง”
ฝ่ายหัวหน้าหมู่บ้านยิ้มไม่หุบ “ย่อมรอเจ้าอยู่ แต่รอไม่นานเท่าไรเจ้าก็กลับมาแล้ว คืออย่างนี้ วันนี้ข้าเพิ่งรู้สถานการณ์ของอาอู่ เขาน่าสงสารทีเดียวจริงๆ ทว่าครอบครัวของพวกเขาจะใช้ชีวิตเช่นนี้ต่อไปไม่ได้ ที่อยู่อาศัยของเจ้ากับแม่ของเจ้าก็ใช่ว่าจะใหญ่โต เรือนไม้ขนาดเล็กแค่นั้นจะมีเตียงกว้างขวางแค่ไหนกันเชียว หลับนอนร่วมกันอยู่สี่คนได้อย่างไรกัน”
เด็กสาวยิ้มถาม “ท่านหัวหน้าหมู่บ้านวางแผนอะไรไว้หรือเจ้าคะ”
ท่านหมู่บ้านยิ่งมองไป๋จื่อก็ยิ่งรู้สึกชอบใจ เพราะนางฉลาดและรู้ประสายิ่งนัก
“ข้ามีความคิดหนึ่งจริงๆ นั่นแหละ เจ้าก็รู้ว่าบ้านของข้ามีเพียงข้าและภรรยาอาศัยอยู่ร่วมกันสองคน บุตรชายและลูกสะใภ้ต่างก็แยกบ้านออกไปนานแล้ว ในบ้านของข้าจึงยังเหลือห้องว่างๆ อยู่ห้องหนึ่ง ข้ากำลังคิดว่าไหนๆ มันก็ว่างอยู่แล้ว ให้ครอบครัวของอาอู่ไปอาศัยอยู่น่าจะดีเสียกว่า นอกจากช่วยให้พวกเจ้ามีที่นอนกว้างขวางขึ้นบ้างแล้ว ก็ยังช่วยให้ครอบครัวของอาอู่มีที่อยู่อาศัยที่สะดวกสบายขึ้นหนึ่ง พวกเขาได้อยู่ร่วมกันพร้อมย่อมดีกว่าอะไรท
