ั้งนั้น เจ้าเห็นด้วยหรือไม่”
ไป๋จื่อวางใจได้อย่างสมบูรณ์แบบ หัวหน้าหมู่บ้านอายุมากแล้ว ลูกชายและลูกสะใภ้ต่างก็มีครอบครัวของตนเอง ไม่สามารถดูแลเขาได้ แม้เขาจะมีชีวิตสุขสบายทีเดียว แต่ก็ต้องยอมรับว่ารู้สึกอ้างว้างจริงๆ เมื่อได้ยินว่าอาอู่และภรรยาพาลูกมาด้วย คนในวัยเช่นพวกเขา ไหนเลยจะไม่ชอบการมีเด็กเล็กมาสร้างความคึกคักอยู่ข้างกายเล่า
“เห็นด้วยเจ้าค่ะ ทำเช่นนี้ดีกับทุกคนที่สุด อีกเดี๋ยวข้าจะพูดกับอาอู่ให้ เช่นนั้นก็ถือเสียว่าข้าเช่าห้องของท่านนะเจ้าคะ”
หัวหน้าหมู่บ้านรีบโบกมือ “ไม่ๆ ข้าไม่ได้ต้องการให้พวกเขาเช่าอยู่ ข้าจะให้พวกเขาอยู่โดยไม่ต้องจ่ายเงินต่างหาก”
เด็กสาวส่ายหน้า “เช่นนั้นไม่ได้หรอกเจ้าค่ะ ท่านลุงหัวหน้าหมู่บ้าน บุตรชายและลูกสะใภ้ของท่านยังอาศัยอยู่ในหมู่บ้าน หากพวกเขารู้ว่าคนที่ข้าพามาได้กินข้าวและอาศัยอยู่ในบ้านของท่านโดยไม่เสียเงิน แล้วพวกเขาจะคิดอย่างไรเล่าเจ้าคะ”
ครั้นเห็นหัวหน้าหมู่บ้านเริ่มเข้าใจ นางก็พูดต่ออีกว่า “ในเมื่อจะอาศัยอยู่ เช่นนั้นก็ต้องอาศัยอยู่อย่างสบายใจ ไม่อาจสร้างความไม่พอใจให้กับทุกคนด้วยเรื่องพรรค์นี้ได้ ท่านว่าข้าพูดถูกต้องหรือไม่”
หัวหน้าหมู่บ้านถอนใจเสียงหนึ่ง ก่อนจะพยักหน้า “เจ้าพูดถูก เป็นข้าเองที่ก่อนหน้านี้ไม่ได้คิดให้รอบคอบ” บุตรชายของเขายังว่าง่าย แต่ลูกสะใภ้ของเขานี่สิ นางใจดำทีเดียวเลยล่ะ
……….
ตอนที่ 272 เช่าห้อง
ในปีนั้นเจ้ารองจากหมู่บ
