รรมอย่างแท้จริง”
อาอู่เช็ดหยดน้ำตาบนใบหน้า พลางยิ้มว่า “แม่นางไป๋ ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป เรื่องของพวกเจ้าล้วนเป็นเรื่องของข้า ต่อให้ต้องบุกน้ำลุยไฟ ข้าย่อมไม่เกี่ยง!”
“ท่านอย่าพูดเช่นนี้ต่อหน้าภรรยาและลูกสิ เดี๋ยวพวกนางจะคิดว่าข้าให้ท่านไปทำเรื่องไม่ดีเช่นฆ่าคนหรือวางเพลิงหรอก” ไป๋จื่อพูดล้อเล่น
“ข้าก็แค่เปรียบเทียบเท่านั้น” อาอู่เกาหัว ขณะเดียวกันก็ยิ้มเจื่อนๆ
ไป๋จื่อกล่าวอีกว่า “ต่อไปก็อยู่เสียที่หมู่บ้านนี้นะเจ้าคะ ตอนที่ข้าต้องเดินทาง ท่านก็มาช่วยข้า ตอนที่ต้องลงที่ดินทำงาน ท่านก็ตามข้าไป ข้าจะมอบเงินค่าจ้างให้ท่านเสมอ อย่างไรก็ดีว่าเฝ้ารถม้าอยู่ในเมืองมากนัก”
อาอู่ตอบรับโดยพลัน เรื่องดีเช่นนี้ แม้แต่ในฝันเขายังไม่เคยคาดคิด ในแต่ละวันเขาล้วนอยากมีชีวิตที่สงบสุข มีข้าวกินอิ่มท้อง มีบ้านอยู่อาศัย เท่านั้นก็เพียงพอแล้ว คิดไม่ถึงเลยว่าเพียงผ่านไปชั่วพริบตา ฝันก็เป็นจริงเสียแล้ว
