อหยิบเงินห้าตำลึงออกมาจากในอกเสื้อ แล้ววางไว้ในมือของหัวหน้าหมู่บ้าน “ท่านลุงหัวหน้าหมู่บ้าน นี่เป็นเงินค่าห้องและค่าอาหารของพวกเขา รบกวนท่านดูแลพวกเขาให้ดีด้วยนะเจ้าคะ”
หัวหน้าหมู่บ้านพลันรู้สึกหนักใจ เขามองก้อนเงินแล้วรีบปฏิเสธว่า “เยอะเกินไปแล้ว ไหนเลยจะต้องใช้เงินมากถึงเพียงนี้ เจ้ารีบนำกลับไปเถอะ ข้าไม่กล้ารับไว้หรอก”
เด็กสาวดันมือของอีกฝ่ายกลับไป “ท่านหัวหน้าหมู่บ้าน ข้ารู้ว่าท่านเป็นคนดี ไม่สนใจเรื่องเงินทองของนอกกายเหล่านี้ ทว่าข้าไม่อยากให้ท่านและอาอู่ แม้กระทั่งตัวข้าเองต้องมีปัญหากันเพราะเรื่องเงิน ตกลงตามนี้เถอะนะเจ้าคะ”
หัวหน้าหมู่บ้านเข้าใจความหมายของนาง เขาลอบถอนใจยาวๆ ครั้งหนึ่ง แม้จื่อยาโถวจะอายุยังน้อย แต่ช่างเป็นสตรีที่เข้าใจหลักความเป็นจริงเหลือเกิน ความคิดความอ่านของนางละเอียดรอบคอบเช่นนี้ เพียงเวลาแค่พริบตาเดียว นางก็คิดเรื่องราวต่างๆ ไว้พร้อมสรรพแล้ว
เขาพยักหน้า “ตกลง เช่นนั้นข้าจะรับไว้ หากลูกสะใภ้ของข้ามาไถ่ถามถึงบ้าน ข้าก็มีวิธีการพูดดีๆ แล้วเช่นกัน”
เรื่องราวตกลงตามนั้น อาอู่ทราบเรื่องหลังจากกลับมา ทั้งครอบครัวของเขาดีอกดีใจจนกอดกันกลมเกลียว พลางน้ำตาไหลพราก
“แม่นางไป๋ เจ้ามีบุญคุณใหญ่หลวงกับครอบครัวของข้า ข้า…”
ไป๋จื่อโบกมือ ก่อนจะพูดกับเขาตามตรง “อาอู่ ข้าช่วยท่าน เพราะหวังว่าท่านจะช่วยข้าได้เช่นกัน ไม่ได้หวังให้ท่านจดจำเป็นบุญคุณอะไร นั่นเป็นเรื่องนามธ
