ง ย่อมรู้เหตุผลภายในดี แต่เขาไม่อาจบอกเหตุผลเหล่านั้นให้ทุกคนบนโลกหล้ารู้ได้ตามใจชอบ
ครั้นเห็นสีหน้าของเมิ่งหนานดูลำบากใจอยู่บ้าง ไป๋จื่อก็รีบกล่าวว่า “ท่านไม่ต้องตอบหรอกเจ้าค่ะ ข้าเพียงถามเพราะความอยากรู้อยากเห็นเท่านั้น หากทำให้ท่านรู้สึกลำบากใจ ข้าขออภัยจริงๆ เจ้าค่ะ”
เมิ่งหนานไม่รู้ว่าควรพูดอะไร หัวใจของเขารู้สึกหนักอึ้งขึ้นเรื่อยๆ ขณะเดียวกันก็รู้สึกอ้างว้างขึ้นมาเรื่อยๆ ด้วย
นี่อาจจะเป็นเพราะช่องว่างระหว่างเขากับไป๋จื่อ ช่องว่างที่ไม่อาจข้ามผ่านไปได้ เขาไม่อาจเปิดเผยกับนางได้อย่างหมดเปลือก ย่อมมีบางเรื่องที่พูดออกไปไม่ได้ ถึงแม้นางจะดูเหมือนอยากรู้มากก็ตาม
ไป๋จื่อก็เข้าใจในเรื่องนี้อย่างเห็นได้ชัด นางจึงปฏิเสธที่จะไปเมืองหลวงกับเขา ฉลาดยิ่งนัก นางรู้ว่าตนเองอยากใช้ชีวิตเช่นไร และมีความสามารถที่ใช้ชีวิตเช่นที่ตนเองคิดไว้
แล้วตัวเขาเองเล่า?
หากเขาพานางไปเมืองหลวง เขาจะสามารปกป้องนางได้หรือไม่
เขาไม่รู้!
จินเสี่ยวอันเห็นคุณชายของตนมีท่าทีเช่นนั้น เขาก็พลันมีสีหน้าลำบากใจในทันที ก่อนจะยิ้มซื่อให้กับไป๋จื่อ “แม่นางไป๋ เจ้าอย่าถือสาเลยนะ คุณชายไม่ได้ตั้งใจจะไม่บอกเจ้า เพียงแต่นี่เป็นเรื่องในราชสำนัก พวกข้าเองก็ไม่อาจพูดเรื่อยเปื่อยได้เช่นกัน”
ไป๋จื่อไม่ได้ถือสาอยู่แล้ว เมื่อครู่นางเพียงถามออกไปโดยที่ไม่ได้คิดอะไร มนุษย์ย่อมมีจิตใจใฝ่หาการนินทา แต่นางไม่ใช่คนที่กระหายการนินทาเช่นนั้
