น
“ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ ข้าไม่ถือสาอยู่แล้ว เป็นข้าเองที่ไม่ควรถาม เอาล่ะ ดื่มชาเถอะเจ้าค่ะ”
นางก็ไม่คาดคิดเช่นกัน ว่าการที่นางถามออกไปเช่นนั้น จะทำให้บรรยากาศน่าอึดอัดถึงเพียงนี้ หากรู้ว่าจะเป็นเช่นนี้นางก็คงไม่ถาม เดิมทีนางก็ไม่ได้สนใจเรื่องราวอะไรในราชสำนักอยู่แล้ว
หูเฟิงผุดลุกขึ้นอีกครั้ง กลับไปยังริมหน้าต่าง สายตาเคร่งขรึมทอดมองไปยังกลุ่มคนที่เดินกันขวักไขว่อยู่บนถนน
งานเลี้ยงอำลาในวันนี้ พ่อครัวใหญ่ใช้ฝีมือทั้งหมดที่มี ทำอาหารเลิศรสที่เขาถนัดออกมาจนเต็มโต๊ะขนาดใหญ่เลยทีเดียว
มาตรว่าเถ้าแก่เฉินจะกระตือรือร้นเป็นอย่างยิ่ง แต่เขากลับไม่เห็นเมิ่งหนานยิ้มแม้สักครั้ง เอาแต่กระดกสุราขึ้นดื่มจอกแล้วจอกเล่า
เถ้าแก่เฉินพาจินเสี่ยวอันไปถามที่มุมหนึ่ง “คุณชายของเจ้าเป็นอะไรไป ดูท่าทางไม่ค่อยสบอารมณ์เอาเสียเลย”
จินเสี่ยวอันก็ไม่รู้ว่าเหตุใดจู่ๆ คุณชายก็มีท่าทีเช่นนี้ เมื่อครู่ยังอารมณ์ดีอยู่เลย คงไม่ได้เป็นเพราะแม่นางไป๋ถามออกมาเช่นนั้นกระมัง
เขาส่ายหน้า “ข้าก็ไม่รู้ว่าเขาเป็นอะไรไป อาจจะเป็นเพราะพรุ่งนี้ต้องจากไปแล้ว แต่ยังตัดใจไม่ได้” จินเสี่ยวอันตอบพลางยิ้มเจื่อนๆ ช่วงนี้คุณชายเปลี่ยนไปมาก หากจะพูดให้ถูกต้อง คุณชายเปลี่ยนไปมากหลังจากรู้จักกับแม่นางไป๋
……….
ตอนที่ 268 ไม่เท่าที่เจ้าทำ
“ตัดใจไม่ได้? ไม่ใช่กระมัง ก่อนหน้านี้เขาร่ำร้องอยากกลับเมืองหลวงทุกวัน สองปีนี้ที่เขาอยู่ในเมืองชิงหยวน ข้
