าไม่เคยเห็นเขามีความสุขจริงๆ จังๆ เลย ตอนนี้มีโอกาสได้กลับเมืองหลวงในที่สุด เขาจะตัดใจไม่ได้หรือ”
เถ้าแก่เฉินมีสีหน้าเหลือเชื่อ แต่จากนั้นเขาก็เห็นสายตาของจินเสี่ยวอันมองไปที่ไป๋จื่อ ทำให้เขาเข้าใจได้ในทันที
ตั้งแต่โบราณมา วีรบุรุษเป็นทุกข์เพราะหญิงงามเสมอ แม้ไป๋จื่อผู้นี้จะอายุยังน้อย แต่หน้าตากลับสะสวยทีเดียว แถมนางยังพิเศษยิ่งนัก ความฉลาดและสติปัญญาคงใช้บรรยายความพิเศษของนางไม่ได้
คุณชายผู้สูงส่งเช่นเมิ่งหนานเคยพบเห็นสตรีสูงศักดิ์ผู้งดงามในเมืองหลวงไม่รู้มากมายเท่าไร แต่เกรงว่าเขาเพิ่งจะเคยพบเด็กสาวที่ทั้งพิเศษและจริงใจเหมือนไป๋จื่อเป็นครั้งแรก ย่อมไม่แปลกที่เขาจะสนใจนางมากเช่นนี้
เถ้าแก่เฉินกดเสียงลง “หากคุณชายของเจ้าชอบแม่นางไป๋จื่อ เขาพานางไปเมืองหลวงด้วยก็ได้นี่ เหตุใดถึงต้องเศร้าโศกด้วย”
จินเสี่ยวอันส่ายหน้า “เรื่องนี้ต้องเห็นแก่เกียรติของคุณชายข้าเป็นสำคัญ ใช่ว่าเขาจะไม่เคยคิดพาแม่นางไป๋กลับเมืองหลวง ทว่าแม่นางไป๋ไม่ยอมไป”
“ไม่ยอม? เหตุใดถึงไม่ยอม โอกาสดีๆ ที่จะได้ออกจากสถานที่ทรุดโทรมอย่างหมู่บ้านหวงถัว ไปมีความสุขกับความหรูหราและร่ำรวย นี่เป็นความใฝ่ฝันของหญิงสาวมากมาย นางกลับไม่ยอมหรือนี่” เถ้าแก่เฉินไม่เข้าใจ
องครักษ์จินพยักหน้า “นั่นน่ะสิ ข้าก็ไม่เข้าใจว่าแท้จริงแล้วแม่นางไป๋คิดอย่างไรกันแน่ นางบอกว่าชอบอิสระในหมู่บ้านตามป่าเขา มากยิ่งกว่าความหรูหรารุ่งโรจน์ในเมืองหลว
