ง ข้าไม่รู้เลยจริงๆ ว่าในศีรษะเล็กๆ ของนางคิดอะไรอยู่บ้าง”
จู่ๆ ถ้าแก่เฉินก็เข้าใจขึ้นมาบ้าง ไป๋จื่อต่างจากเด็กสาวธรรมดาที่เขาเคยพบเจอ ไม่เช่นนั้นวันนี้เขาคงไม่ได้ยินคำพูดที่นางกล่าวกับเหล่าพ่อครัวในห้องครัว คำพูดเรียบง่ายที่แฝงไปด้วยหลักการของชีวิตที่ลึกซึ้งเช่นนั้น
เพราะความไม่เหมือนใครของนาง ถึงได้ดึงดูดสายตาของเมิ่งหนาน และเพราะความไม่เหมือนใครของนางนี้ นางจะชื่นชอบความฟุ้งเฟ้อเหมือนกับสตรีทั่วๆ ไปได้อย่างไร
ความพิเศษของนางนี่แหละ ที่ทำให้เมิ่งหน้ากลัดกลุ้มและทุกข์ใจในตอนนี้
ทั้งสองคนกลับไปยังงานเลี้ยง เพื่อคลายบรรยากาศน่าอึดอัด เถ้าแก่เฉินจึงคิดจะดื่มอวยพรให้ใต้เท้าเมิ่งเดินทางปลอดภัยในวันพรุ่งนี้
ทว่าเขายังไม่ทันได้พูดออกมา ก็เห็นไป๋จื่อคีบหมูนึ่งข้าวคั่วชิ้นหนึ่งใส่ใจชามข้าวตรงหน้าหูเฟิง “เจ้าชอบกินไม่ใช่หรือ รีบชิมเร็ว!”
หูเฟิงเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย เขาชอบกินสิ่งนี้ตั้งแต่เมื่อใด อาหารมันย่องเช่นนี้ เขากินอยู่น้อยครั้งนักมาแต่ไหนแต่ไร
เขาเหล่มองนาง ก่อนจะเห็นนางขยิบตาให้เขา ในใจพลันรู้ทันนางในทันใด เด็กสาวนางนี้ท่าทางจะอยากใช้เขาเป็นโล่ ทำให้เมิ่งหนานตัดใจจากนางสินะ
ชายหนุ่มคีบหมูนึ่งข้าวคั่วในชามขึ้นมาใส่ปาก แม้จะเป็นหมูสามชั้น ทว่าไม่มันเลี่ยน หอมข้าวคั่ว นับเป็นอาหารที่ไม่เลวเลย
หลังจากเขาชิมไปคำหนึ่งแล้ว เขาก็วางที่เหลือกลับลงในชาม “ไม่เท่าที่เจ้าทำ” เสียงของเขาเบามา แต่ก
