็พอจะทำให้คนทั้งโต๊ะได้ยินอย่างชัดเจน
เมิ่งหนานไม่ได้พูดอะไร เพียงยกจอกขึ้นดื่มสุรา ก่อนจะคว้ากาสุรามาเทเพิ่มอีก
จินเสี่ยวอันจับมือเขาเอาไว้ “คุณชาย ดื่มน้อยๆ หน่อยเถอะขอรับ ตอนบ่ายยังมีธุระต้องจัดการอีก”
เมื่อพูดถึงงานราชการ เมิ่งหนานก็ถอนใจหนักๆ ออกมาเสียงหนึ่ง จริงด้วย บ่ายนี้เขายังมีธุระต้องจัดการอีก แม้เขาจะเป็นคุณชายของสกุลเมิ่ง แต่กลับไม่มีสิทธิ์ตัดสินใจดื่มสุราสักสองจอกในเวลาที่ตนเองอยากดื่ม
เถ้าแก่เฉินรีบคีบแผ่นแป้งแตงดินใส่ในชามตรงหน้าเมิ่งหนานอย่างเอาใจใส่ พลางยิ้มกล่าวว่า “นี่เป็นสิ่งที่พ่อครัวใหญ่ในร้านสือเค่อของข้าทำ ท่านลองชิมดูสิ ว่าพอจะเทียบกับของที่แม่นางไป๋ทำได้บ้างหรือไม่”
[1] ชินอ๋อง (亲王) ใช้เรียกโอรสของชายาเอกในองค์จักรพรรดิ
[2] ไท่จื่อ (太子) หมายถึง องค์รัชทายาท
