ตอนที่ 263
หลิวซื่อพิจารณาสีหน้าของหัวหน้าหมู่บ้าน นางเห็นว่าเขามีสีหน้าเรียบเฉย ไม่ได้รู้สึกโกรธเคืองเพราะคำพูดเหล่านั้นของนาง หรือนี่จะยังไม่น่าเวทนาพอ
หัวหน้าหมู่บ้านกวาดสายตามองนางครั้งหนึ่ง ก่อนจะชี้ไปยังอาหู่ที่อยู่ข้างๆ “เขาได้ลงมือหรือไม่”
“ลงมือสิ ตอนที่จ้าวหลานใช้เท้าเตะแม่สามีของข้า ก็เป็นเขานี่แหละที่ทับอยู่บนตัวของท่านแม่ กดท่านแม่ไว้ไม่ให้ขยับ ไม่เช่นนั้นนางคงจะไม่ถูกทุบตีท่านแม่จนมีสภาพน่าเวทนา และเป็นลมสลบไปไม่รู้กี่รอบหรอก” หลิวซื่อรีบพูด
หัวหน้าหมู่บ้านไม่ได้พูดอะไร เขานำหลิวซื่อกลับไปหาหญิงชรา จากนั้นก็เรียกพวกคนงานที่มองเรื่องคึกคักอยู่ไกลออกไป “พวกเจ้ามานี่ให้หมด”
พวกคนงานอยากเดินไปใจจะขาด สองแม่สามีและลูกสะใภ้นี้เป็นพวกต้มตุ๋นอย่างเห็นได้ชัด พวกเขาเห็นทุกอย่างชัดเจน ถึงแม้หัวหน้าหมู่บ้านจะไม่เรียกพวกเขา ไม่ช้าก็เร็วพวกเขาก็จะมาเป็นพยานให้กับเจ้าของบ้าน
“พวกเจ้าเห็นจ้าวหลานตีคนหรือไม่” หัวหน้าหมู่บ้านถามพวกคนงาน
ทุกคนพากันส่ายหน้า “ข้าไม่เห็นนางตีคน แต่เห็นหญิงชราผู้นี้ลงไปนอนอยู่บนพื้นเอง ท่านน้าหลานกับอาอู่ไม่ได้ทำอะไรเลย ไม่ได้ยื่นนิ้วไปเตะต้องนางแม้สักนิ้ว”
หลิวซื่อร้องในทันที “พวกเจ้ากินข้าวของจ้าวหลาน ย่อมช่วยจ้าวหลานพูดอยู่แล้ว”
หัวหน้าหมู่บ้านรู้ว่าหลิวซื่อจะพูดเช่นนี้ จึงไม่รู้สึกแปลกใจเลยสักนิด
“หลิวกว้าหัว เจ้าพูดสิ่งที่เพิ่งพูดให้ข้าฟังอีกรอบสิ”
หลิ
