ไล่ออกมาเช่นนี้ ทั้งสองรู้สึกโกรธขึ้งเป็นอย่างมาก แต่ก็ไม่อาจคิดบัญชีกับหูจ่างหลินได้ ยิ่งไม่อาจให้บุตรชายของสกุลไป๋มาจัดการเขาได้
หลิวซื่อเกิดความคิดเฉียบแหลมขึ้นบางอย่าง “ท่านแม่ ตอนนี้จ้าวหลานจะต้องไปยังพื้นที่สร้างบ้านเป็นแน่ ครั้งก่อนข้าเห็นนางกับไป๋จื่อที่นั่น กำลังเข็นรถเข็นคันหนึ่งไปส่งข้าวเช้าให้พวกคนงาน”
แม่สามีรีบจูงมือหลิวซื่อเดินไปยังพื้นที่สร้างบ้านทันที ตรงนั้นอยู่ไม่ไกลจากบ้านของหูจ่างหลิน ห่างกันเพียงร้อยก้าวเท่านั้น
ทว่าเพิ่งจะเข้าใกล้ต้นฉัตรจีนเก่าแก่ พวกนางก็เห็นจ้าวหลานและบุรุษแปลกหน้าคนหนึ่งกำลังพูดคุยกันอยู่ข้างๆ รถเข็น ทั้งสองสนทนาไปพลาง ยิ้มหัวเราะไปพลาง หน้าตาทั้งคู่ดูเบิกบานใจเป็นอย่างยิ่ง ส่วนเหล่าคนงานชายกำลังกินข้าวเช้า อันได้แก่หมั่นโถวและโจ๊กที่ข้าวเยอะกว่าน้ำเป็นไหนๆ
พวกนางสองคนท้องว่าง เมื่อได้กลิ่นหมั่นโถวกับโจ๊กแล้ว ก็ย่อมรู้สึกหิวจนหน้าอกติดกับแผ่นหลังในทันที
ทันใดนั้น พวกนางถลาไปถึงหน้ารถเข็นอย่างเร็วรี่ ไม่สนใจว่าสายตาของจ้าวหลานและบุรุษผู้นั้นจะมีความตกใจมากมายเพียงใด ทั้งสองคนเปิดผ้าฝ้ายบางๆ ที่ปิดอยู่บนถังไม้ออกด้วยความร้อนใจ ก่อนจะยื่นมือไปคว้า ทั้งห้านิ้วกางออกอย่างสุดกำลัง หวังว่าจะคว้าหมั่นโถวสักแปดถึงสิบลูกออกมาได้ในคราวเดียว
……….
ตอนที่ 260 ลืมบุญคุณ? เนรคุณคน?
ทว่าในถังไม้ว่างเปล่า ไม่มีแม้แต่เศษเสี้ยวของหมั่นโถวแม้สักนิด…
สถานการณ์ข
