ตอนที่ 257 โจรขโมยแตง
พวกเขาไม่รู้หนังสือ แต่ตัวอักษร ‘หลาน’ นั้นเหมือนกับตัว ‘หลาน’ ตรงก้นถ้วยที่ใช้สำหรับส่งข้าวมาให้พวกเขากินในทุกวัน
ลุงหูยิ่งคุ้นเคยกับตัวอักษรนี้ ก้นถ้วยที่ซื้อมาใหม่ รวมถึงบนถุงผ้าที่จ้าวหลานทำกับมือในช่วงนี้ ล้วนปักตัวอักษรหลานเหล่านี้ทั้งสิ้น
เขาชี้ไปที่ปากถุง “นี่ไม่ใช่ถุงผ้าที่แม่ของเจ้าทำหรอกหรือ”
ไป๋จื่อพยักหน้า “ล้วนเป็นถุงผ้าที่แม่ข้าทำเจ้าค่ะ แต่กลับไม่ใช่ถุงผ้าของท่านแม่ พวกมันควรจะอยู่ที่สกุลไป๋ถึงจะถูก”
อู๋เจียงส่ายหน้าพลางถอนใจ “คนสกุลไป๋ช่างหน้าไม่อายจริงๆ พวกเจ้าสองแม่ลูกหวังพึ่งที่ดินผืนนี้ให้มีชีวิตต่อไปได้ พวกเขายังกล้ามาขโมยไปอีก”
หลี่เฉิงกล่าวเช่นกัน “ที่น่าแปลกก็คือ พวกเขามาขโมยไปแท้ๆ แต่เหตุใดทิ้งไว้บนคันนาเล่า”
ทันใดนั้น อู๋เจียงนึกเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้ เขาพลันพูดว่า “เมื่อคืนข้าตื่นขึ้นมากลางดึก เหมือนจะได้ยินเสียงร้องโหยหวนของเจ้าใหญ่ ตอนนั้นข้าไม่ได้ตั้งใจฟังเท่าไรนัก ยังคิดว่าพวกเขาทะเลาะกันอยู่ภายในบ้าน แต่ตอนนี้คิดๆ ดูแล้ว จะต้องเกี่ยวข้องกับเรื่องขโมยแตงดินอย่างแน่นอน”
“คนเช่นพวกเขา เมื่อขโมยของมาได้แล้วย่อมไม่มีเหตุผลให้ปล่อยมืออย่างแน่นอน นอกเสียจากเกิดเรื่องอะไรที่ทำให้พวกเขาต้องจำใจทิ้งสิ่งของที่ได้มา” ไป๋จื่อกล่าว
ลุงหูพูดขึ้นมาบ้าง “พวกเขาใจกล้าไม่น้อยเลยนะ กลางค่ำกลางคืนเช่นนี้ ยังมีใครกล้าไปยังที่นาบ้าง อย่างไรงูพิษชอบเพ่น
