ครัวของพวกข้ามาอาศัยอยู่ที่นี่ ทั้งยังรักษาลูกของข้าด้วย” จ้าวซูเอ๋อรีบกล่าว
หลิวซื่อแค่นหัวเราะ “นางช่างมีเมตตาเสียจริง ทั้งยังมีเงินรับเลี้ยงดูคนที่ไม่เกี่ยวข้องกันเช่นนี้ด้วย!”
หญิงชราถลึงตามองจ้าวซู่เอ๋อครั้งหนึ่ง ราวกับนางกินข้าวของสกุลไป๋อย่างไรอย่างนั้น
“อย่าเพิ่งพูดเรื่องพวกนี้ หานางเด็กน่าตายนั่นให้เจอก่อนค่อยว่ากัน” หญิงชราลากหลิวซื่อไปที่สกุลหูด้านหน้า
ขณะนี้ในลานบ้านของสกุลหูเหลือเพียงหูจ่างหลินเพียงลำพัง
“หูจ่างหลิน จ้าวหลานกับจื่อยาโถวของบ้านข้าเล่า” หญิงชราปั้นหน้ายิ้มยืนอยู่ตรงประตูลานบ้าน ถามหูจ่างหลินที่อยู่ด้านใน
จ้าวหลานกับจื่อยาโถวของเจ้า?
หูจ่างหลินแทบจะระเบิดหัวเราะออกมา นี่ราวกับเป็นเรื่องที่ตลกที่สุดที่เขาได้ยินในชีวิตนี้เลยทีเดียว
“มาหาพวกนางมีธุระอะไร” หูจ่างหลินถามกลับ
“แน่นอนว่ามีธุระ ถ้าไม่มีธุระพวกข้าจะมาหาตั้งแต่เช้าหรือ?” หลิวซื่อกล่าว
ครั้นได้ยินดังนั้น หูจ่างหลินก็ยักไหล่ “บังเอิญนัก จื่อยาโถวเข้าเมืองไปแล้ว ไม่น่าจะกลับมาภายในครึ่งชั่วยามนี้ แม้กระทั่งอาจจะกลับมาในตอนที่ฟ้ามืดแล้วก็เป็นได้”
สีหน้าของหลิวซื่อเปลี่ยนไปโดยพลัน นางเปิดประตูถลันเข้าไปด้านใน “เช่นนั้นจ้าวหลานเล่า จ้าวหลานอยู่หรือไม่”
หูจ่างหลินส่ายหน้า “นางไปทำงานแล้ว ไม่รู้ว่าจะกลับมาเมื่อใดเช่นกัน” ขณะนี้จ้าวหลานและอาอู่กำลังแจกจ่ายอาหารเช้าให้กับคนงานสร้างบ้าน ยุ่งจนไม่อาจปลีกตัวได้
