ตอนที่ 243 เถ้าแก่เฉียน
อาอู่เริ่มลุกลี้ลุกลน “ไม่ได้ๆ เช่นนั้นไม่ได้หรอก ข้าเป็นคนไม่ใช่สัตว์ ที่ให้กำเนิดลูกแล้วจะนำภรรยาของตนเองไปชดใช้หนี้ได้ รถม้าคันนั้นก็ไม่ใช่ของข้า เป็นของลูกค้าที่ฝากข้าไว้ อีกเดี๋ยวข้าจะต้องนำไปคืน จะนำรถม้าของผู้อื่นมาใช้หนี้ได้อย่างไรกัน”
“นั่นก็ไม่ได้ นี่ก็ไม่ได้ เช่นนั้นเจ้าคิดจะทำอย่างไร คิดจะเบี้ยวหนี้อย่างไม่จบสิ้นรึ” เสียงเขาเถ้าแก่เฉียนเย็นชาขึ้นหลายส่วน ลูกน้องสองคนที่ยืนอยู่ข้างหลังเขาก้าวขึ้นมาสองก้าวในทันที พลางยืดเส้นเอ็นที่คอด้วยท่าทางน่ากลัว
ภรรยาของอาอู่ตกใจจนต้องกอดลูกสาวถอยหลังไปก้าวหนึ่ง ตัวสั่นงันงกเป็นอย่างยิ่ง
อาอู่กล่าว “ไม่ใช่เช่นนั้น ข้าจะคิดเบี้ยวหนี้ได้อย่างไร ข้าอาอู่ไม่ใช่คนเช่นนั้นอย่างแน่นอน เถ้าแก่เฉียน ท่านยืดระยะเวลาให้ข้าอีกสักสองสามวันเถิด ข้าจะต้องนำเงินมาคืนท่านแน่”
เถ้าแก่เฉียนแค่นหัวเราะเสียงหนึ่ง “เจ้าไม่ได้พูดกับข้าเช่นนี้เป็นครั้งแรก ข้าเคยให้โอกาสเจ้าไปแล้ว แต่เจ้าไม่คืนเงินเอง ตอนนี้ก็อย่าหาว่าข้าไม่ไว้หน้าก็แล้วกัน”
ครั้นกล่าวจบ เถ้าแก่เฉียนก็ส่งสายตาให้ลูกน้องที่อยู่ข้างกาย
ลูกน้องทั้งสองคนรู้กัน พุ่งไปข้างหน้าในทันที คนหนึ่งจับอาอู่ไว้ ส่วนอีกคนหนึ่งจับภรรยาของอาอู่
ในมือภรรยาของอาอู่อุ้มเด็กหญิงคนหนึ่งเอาไว้ด้วย เดิมทีนางก็กลัวจนตัวสั่นไม่ยอมหยุดอยู่แล้ว บัดนี้จู่ๆ ถูกลูกน้องคนนั้นฉุดกระชากอย่างแรง จึงไม่อ
