้าก็ควรขอโทษเขาถึงจะถูก” เขาปั้นหน้ายิ้ม แต่กลับทำให้คนที่เห็นรู้สึกอยากอาเจียน
หลังจากเถ้าแก่เฉียนขอโทษแล้ว ไป๋จื่อก็นับค่าเช่าบ้านที่อาอู่ค้างไว้ส่งให้เขา “นำเงินแล้วไปเสีย พวกเขาไม่ต้องการเช่าบ้านของเจ้าแล้ว” ขืนอาศัยอยู่ในบ้านของเจ้าอ้วนน่าตายผู้นี้ เรื่องพรรค์นี้ก็คงต้องเกิดขึ้นอย่างไม่จบสิ้นเป็นแน่
เถ้าแก่เฉียนเกลียดแค้นนัก อยากจะจัดการเด็กสาวน่าเกลียดผู้นี้สักยกเสียตอนนี้
ทว่าตอนนี้เขาทำได้เพียงพาลูกน้องสองคนของตนจากไปอย่างเร็วรี่ ส่วนอาอู่หมุนกายจะคุกเข่าลงตรงหน้าของไป๋จื่อและหูเฟิง
ทว่าไป๋จื่อกลับประคองเขาไว้ ยิ้มกล่าวว่า “ไม่จำเป็นต้องทำเช่นนี้หรอก พบเจอเรื่องอยุติธรรม ก็ต้องชักดาบเข้าช่วยเหลือ นี่เป็นสิ่งที่พวกข้าควรจะทำ”
อาอู่พูดในทันที “ข้านำรถม้าของพวกท่านมาที่นี่ พวกท่านไม่เพียงไม่กล่าวโทษข้า ยังออกเงินและออกแรงช่วยข้าอีก ข้า…ข้าไม่รู้ว่าควรจะตอบแทนพวกท่านอย่างไรเลยจริงๆ” ตอนนี้เขาไม่มีอะไรทั้งนั้น หากต้องการจะตอบแทนพวกเขา ก็นับว่าไร้ความสามารถจะทำได้
