นเพิ่งปรากฏที่หน้าประตูร้านสือเค่อ ผู้ดูแลร้านที่นั่งอยู่ด้านหลังตู้สินค้าก็รีบเข้ามาต้อนรับ “ใต้เท้าเมิ่ง ท่านไม่ได้มาที่นี่นานเลยนะขอรับ” เขากล่าว ก่อนจะมองไปทางด้านหลังของเมิ่งหนาน ลอบพิจารณาคนที่ชายหนุ่มพามาในวันนี้
เมิ่งหนานกล่าวเสียงเรียบ “เถ้าแก่เฉินอยู่หรือไม่”
ผู้ดูแลรีบพยักหน้า “อยู่ขอรับ เขาไม่ได้มาที่นี่หลายวัน วันนี้มาที่นี่พอดี กำลังดูสมุดบัญชีอยู่ในห้องบัญชีที่ชั้นบน ข้าจะไปเรียกเขามาให้ท่านนะขอรับ”
ร้านสือเค่อไม่ใช่ร้านอาหารทั่วไป เพราะเป็นทรัพย์สมบัติของตระกูลร่ำรวยจากเมืองหลวง เถ้าแก่เฉินถือเป็นผู้รับผิดชอบเท่านั้น ไม่ใช่เถ้าแก่ที่แท้จริง
ผู้ดูแลร้านเกรงใจเมิ่งหนาน ไม่ใช่เพียงเพราะเขาเป็นใต้เท้าตัดสินคดีของเมืองชิงหยวน ถึงแม้นายอำเภอมาเอง ก็อาจจะไม่ได้รับการดูแลที่กระตือรือร้นเช่นนี้
แต่เพราะเมิ่งหนานเป็นคุณชายของสกุลเมิ่งแห่งเมืองหลวง ฐานะระดับนี้สูงส่งกว่าฐานะของใต้เท้าตัดสินคดีไม่รู้กี่เท่า
ชายวัยกลางคนอายุสี่สิบปีต้นๆ อาจจะเป็นเพราะเขาได้รับประโยชน์จากร้านอาหารมากทีเดียว เพิ่งเข้าวัยสี่สิบแท้ๆ ทว่ารูปร่างกลับอ้วนท้วนสมบูรณ์ราวกับหมูก็ไม่ปาน ครั้นเขาเดินเหินแล้วจึงเปลืองแรงอยู่บ้าง
“ใต้เท้าเมิ่ง ท่านมาแล้วหรือขอรับ ได้ยินว่าอีกสองวันท่าจะไปจากเมืองชิงหยวนแล้ว ข้ากำลังคิดว่าจะจัดงานเลี้ยงให้ท่านอยู่ ช่างบังเอิญเสียจริง”
เมิ่งหนานยิ้มกว้าง “ดูท่าข้ากับเถ้าแก่เฉิน
