่ะ เมื่อสร้างเสร็จแล้ว ขอเชิญพวกท่านมาร่ำสุรา ถึงตอนนั้นข้าจะพาพวกท่านชมบ้านอย่างละเอียดอีกครั้งนะเจ้าคะ”
เมิ่งหนานถอนใจเสียงหนึ่ง “ข้าแค่คิดว่าน่าจะรอถึงเวลานั้นไม่ไหว”
ไป๋จื่อไม่เข้าใจ จึงเลิกคิ้วถามว่า “เพราะเหตุใดหรือเจ้าคะ เกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือ”
องครักษ์จินกล่าวต่อ “ไม่ได้เกิดเรื่องอะไรขึ้นหรอก เพียงแต่คุณชายต้องกลับเมืองหลวงแล้ว เกรงว่าจะรอวันที่เจ้าสร้างบ้านเสร็จไม่ได้”
นางหัวเราะขึ้นมาในทันที เผยให้เห็นเขี้ยวขาวสะอาดคู่หนึ่ง ภายใต้แสงอาทิตย์เช่นนี้ รอยยิ้มของนางช่างงดงามและเปล่งประกายเสียยิ่งกว่า เมิ่งหนานเห็นใบหน้ายิ้มแย้มของนางแล้ว เขาก็รู้สึกเบิกบานใจตามไปด้วย
“นับเป็นข่าวดีเจ้าค่ะ ครั้งก่อนท่านบอกว่าอยากกลับบ้าน ข้าว่าพอเหมะพอเจาะทีเดียว”
กลับเมืองหลวงได้ย่อมเป็นเรื่องดี แต่ตอนนี้เมิ่งหนาน…
จู่ๆ เขาก็เก็บท่าทีไม่สนใจโลกเช่นปกติ แล้วมองไป๋จื่อด้วยความมจริงจังอย่างยิ่ง “จื่อยาโถว เจ้าอยากไปเมืองหลวงหรือไม่”
ไป๋จื่อตะลึง ‘เมืองหลวงหรือ’
เมื่อพูดถึงเมืองหลวง นางก็คิดถึงความเจริญรุ่งเรืองของปักกิ่ง ในยุคปัจจุบัน เดิมทีนางก็อาศัยอยู่ที่ปักกิ่งเช่นดัน และเคยชินกับชีวิตในสภาพแวดล้อมที่หรูหราและคึกคักเช่นนั้น
ทว่าเมื่อนางมาอยู่ที่โลกนี้แล้ว ความสงบเงียบในหมู่บ้านเล็กๆ ทำให้นางมีความรู้สึกเหมือนได้เกิดใหม่ ความจริงแล้วชีวิตในหมู่บ้านก็ไม่มีอะไรไม่ดี จิตใจของนางผ่อนคลายในทุกวัน แ
