ละไม่มีความรู้สึกรีบร้อนอันเกิดจากความกดดันในระดับสูงเช่นเมื่อก่อน นี่สิถึงจะเป็นชีวิต…ไม่ใช่หรือ
นางส่ายหน้า “ไม่อยากเจ้าค่ะ”
เมิ่งหนานชะงักไปเล็กน้อย “ไม่อยาก? เพราะเหตุใด ทุกคนล้วนอยากไปที่เมืองหลวงทั้งนั้น ล้วนอยากไปใช้ชีวิตที่นั่น ถึงแม้ว่าจะไม่สามารถตั้งรกรากอยู่ที่นั่นได้ แต่ไปดูความรุ่งเรืองของเมืองหลวงสักหน่อยก็นับเป็นเรื่องดี เจ้ากลับไม่อยากไปเสียนี่”
ไป๋จื่อพยักหน้า “ข้าจำได้ว่าเคยพูดไปแล้ว ข้าไม่อยากใช้ชีวิตที่รื่นเริง เพียงอยากอยู่กับท่านแม่ในหมู่บ้านเล็กๆ แห่งนี้ มีชีวิตที่สงบสุข มีอิสระอยู่ที่นี่ เมืองหลวงไม่เหมาะกับข้าอีกต่อไปแล้ว”
เมืองหลวงไม่เหมาะกับข้าอีกต่อไปแล้ว?
ประโยคนี้ของนางหมายความว่าอย่างไร พูดราวกับว่าเคยชิน หรือเคยใช้ชีวิตอยู่ในเมืองหลวงอย่างไรอย่างนั้น
เมิ่งหนานร้อนใจอยู่บ้าง “เจ้าคิดทบทวนดูอีกสักหน่อยเถอะ ขอเพียงเจ้าอยากไป ข้าจะจัดเตรียมพาเจ้าและแม่ของเจ้าเข้าเมืองหลวงในทันที อีกทั้งรับรองว่าพวกเจ้าจะมีชีวิตที่สุขสบายไปทั้งชีวิต”
คำพูดของเมิ่งหนานทำให้นางนึกถึงยุคปัจจุบัน ผู้ชายบางคนเคยพูดเช่นนี้กับนาง คล้ายคลึงกันเป็นอย่างยิ่ง
……….
ตอนที่ 226 ล้วนเป็นลูกผู้รากมากดี
คนคนนั้นเป็นทายาทตระกูลร่ำรวย ที่เคยเป็นคนไข้ของนางครั้งหนึ่ง นับได้ว่าเขาตกหลุมรักนางตั้งแต่แรกพบ คอยตามจีบนางด้วยสารพัดวิธี ตอนที่เขาเห็นนางวิ่งเต้นเข้าห้องผ่าตัดในทุกวัน เขาพูดว่า ‘ทำงา
