นในโรงพยาบาลมันเหนื่อยเกินไป ลาออกเถอะ ขอแค่คุณยอม ไม่ว่าที่ไหนบนโลกใบนี้ ไม่ว่าจะเป็นประเทศไหน ผมสร้างบ้านให้คุณได้ทั้งนั้น ขอแค่คุณยอมก็พอ’
“ข้าไม่อยากไป เมิ่งหนาน ข้าขอบคุณในความหวังดีของท่านนะเจ้าคะ” ปฏิเสธเมิ่งหนาน ก็เหมือนการปฏิเสธบุรุษผู้นั้นในยุคปัจจุบัน
ไม่ว่าใครล้วนอยากมีชีวิตที่สุขสบายและมั่นคง ไร้ความกังวล มีความสุขไปตลอดชีวิต
แต่สิ่งเหล่านี้ไม่ควรสร้างด้วยบุรุษคนใด หากต้องการใช้ชีวิตเช่นไร ก็ควรไขว่คว้ามาด้วยตนเอง ใช้สองมือของตนเองทำให้ฝันเป็นจริง ไม่ใช่อาศัยความช่วยเหลือของผู้อื่น
ไม่มีผู้ใดสามารถเป็นที่พึ่งพิงให้ได้ไปตลอดชีวิต พึ่งพาใครไม่เท่าพึ่งพาตนเอง นี่เป็นคติในการดำเนินชีวิตของนางเอง
หากในอนาคตอยากไปเมืองหลวง นางจะอาศัยความสามารถของตนเอง ใช้สองมือของนางเลี้ยงดูตนเองและผู้เป็นมารดา
โลกหล้านี้ แต่ไหนแต่ไรล้วนไม่มีอาหารกลางวันที่ได้มาโดยไม่ต้องจ่ายเงิน ไม่ว่าจะได้สิ่งใดมา ย่อมต้องเสียบางสิ่งบางอย่างไป
เกียรติยศ หรือไม่ก็ร่างกาย
นางไม่อยากได้รับสิ่งใดจากมือของผู้อื่น และไม่อาจให้ตนเองสูญเสียอะไรไป
เมิ่งหนานยังอยากพูดอะไรบางอย่างอีก แต่ไป๋จื่อกลับหมุนกายจากไปแล้ว
นางทำเกี๊ยวและจีตั้นปิ่งที่เมิ่งหนานและจินเสี่ยวอันชอบกินเป็นมื้อกลางวัน ทั้งยังมีผัดผักที่มีรสชาติเผ็ดร้อนอีกสองจาน จินเสี่ยวอันกินอย่างเอร็ดอร่อยทีเดียว ทว่าเมิ่งหนานกลับไม่อยากอาหาร เอาแต่ขมวดคิ้วไม่พูดจ
