ภอเตรียมให้ เกรงว่าเขาจะกระเดือกไม่ลง”
เด็กสาวอมยิ้ม “ข้ารู้เจ้าค่ะ”
องครักษ์จินหมุนกายเดินไปสองก้าว ก่อนจะเกาศีรษะอย่างเก้อเขิน “เจ้าอย่าเตรียมให้เพียงแค่คุณชายนะ เตรียมให้ข้าด้วยสักชุด”
เมื่อเห็นไป๋จื่อพยักหน้า คราวนี้เขาถึงจะจากไปอย่างอารมณ์ดี ควบม้าตามคุณชายของเขาไป
จ้าวหลานดึงไป๋จื่อให้นั่งลงที่หน้าโต๊ะ “ใต้เท้าเมิ่งอยากพาเจ้าไปเมืองหลวงจริงหรือ”
หูเฟิงที่อยู่ข้างๆ หยุดคีบอาหาร เขาไม่มองไป๋จื่อ ทว่ากลับคอยเงี่ยหูฟัง
ไป๋จื่อยิ้มจาง “ใช่เจ้าค่ะ เขาบอกว่าขอเพียงพวกเราอยากไป ก็จะจัดการพาพวกเราไปเมืองหลวง ทั้งยังรับรองว่าพวกเราจะมีชีวิตที่สุขสบายไปทั้งชีวิต”