นขึ้นเรื่อยๆ
“พูดเร็วเข้า!” เขาพยักหน้า ยังคงมีสีหน้าเรียบเฉย
ในใจของเขามีคำตอบอยู่แล้ว แต่เขาอยากฟังคำตอบของนางก่อน อยากรู้ว่านางจะฉลาดเช่นที่เขาคิดไว้หรือไม่
ใบหน้ายิ้มแย้มของไป๋จื่อพลันจริงจังขึ้นมา “วรยุทธ์ของเจ้าสูงส่งเช่นนั้น คนที่ทำให้เจ้าได้รับบาดเจ็บหนักเช่นนี้เมื่อสามปีก่อน จะต้องไม่ใช่คนที่มีจิตใจดีหรือมีเมตตา และมีความเป็นไปได้อีกว่า เขาอาจจะเป็นคนคุ้นกับเจ้า ถึงได้ลงมือลอบสังหารเจ้าอย่างเยือกเย็น ในขณะที่เจ้าไม่ทันระวังตัวได้ เจ้าหนีไปจากสถานการณ์เช่นนั้นได้อย่างยากลำบาก รักษาชีวิตของตนไว้ได้ แต่กลับสูญเสียความทรงจำไปอย่างน่าเสียดาย”
“ดังนั้น เจ้าไม่รู้ว่าคู่แค้นของเจ้าเป็นใคร ถึงแม้รู้ดีว่าขอเพียงเจ้าไปที่เมืองหลวง ก็สามารถตามหาฐานะของตนเองกลับมาได้ แต่ตอนนี้เจ้าทำเช่นนั้นไม่ได้”
