การรักษาที่ข้าทำให้เจ้าในตอนนี้ เป็นการรักษาที่ปลอดภัยที่สุด เห็นผลช้า ระยะเวลานาน ทว่าข้ารับรองว่าปลอดภัยที่สุดอย่างแน่นอน”
หูเฟิงไม่ได้พูดอะไร เพียงจ้องมองนางด้วยแววตาเป็นประกาย
ไป๋จื่อกล่าวอีกว่า “เจ้าไม่รู้วิชาแพทย์ เรื่องบางเรื่องข้าพูดไปแล้วเจ้าคงไม่เข้าใจ แต่ข้าขอใช้ความรับผิดชอบของข้าบอกกับเจ้า ว่าโรคความจำเสื่อมของเจ้าจะต้องหายดีอย่างแน่นอน แต่จำเป็นต้องใช้เวลา และแท้จริงแล้วต้องใช้เวลามากน้อยเท่าใด ข้าเองก็พูดไม่ได้ ต้องดูจากสภาพการฟื้นฟูของเจ้าเอง แม้ตอนนี้เจ้าจะยังไม่รู้สึกถึงความแตกต่าง ทว่านั่นไม่ได้หมายความว่าไม่มีความแตกต่างเลยจริงๆ เสียหน่อย”
เด็กสาวตรงหน้ายังมีอายุไม่ถึงสิบสามปีเต็ม ทว่าบนกายนางกลับมีความมั่นใจในตนเอง ที่แม้แต่หมอมากประสบการณ์อายุหลายสิบปีบางคนไม่มี บนใบหน้าจิ้มลิ้มนี้มีดวงตาที่เฉียบคมและทอประกาย ท่าทางของนางดูเชื่อถือได้ เจอเรื่องใดย่อมไม่หวาดหวั่น
เรื่องที่นางทำ สิ่งที่นางพูด สร้างความสุขและทำให้เขารู้สึกหวั่นไหวได้เสมอ
ไป๋จื่อเห็นเขาไม่ยอมพูดจา ในใจจึงรู้สึกอึดอัดอยู่บ้าง “เจ้าไม่เชื่อข้าหรือ หากเจ้าไม่เชื่อข้า เช่นนั้นก็ไปหา…”
“ข้าเชื่อ!”
จู่ๆ เขาก็พูดขัดจังหวะนาง ก่อนจะพยักหน้าให้นางอย่างหนักแน่น
ดวงตาสองคู่ประสานกัน ความรู้สึกที่อธิบายไม่ถูกบางอย่างค่อยๆ ก่อตัวขึ้นในมุมหนึ่งของหัวใจ ราวกับว่าเมล็ดพันธุ์หนึ่งที่ปลูกไว้นานแล้ว หลังจากงอกเงยพ้น
